ขำไม่คิดว่ำมำรดำเด็กน้อยจะทิ้งข้อควำมไว้ให้เขำจวินอั้นหยวนจึงพูดต่อว่ำ “ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนบอกให้ท่ำนดูแลอำณำจักรโยวตู ดูแลเสี่ยวเป่ำให้ดี แค่ก…”“นำงพูดเช่นนี้รึ” หรงอี้ขมวดคิ้ว เจ้ำตัวน้อยกลับร้องโวยวำย“อ้ะเนะเนะ! อ้ะ!” เสี่ยวเป่ำไม่ยอมอยู่โยวตู! เสี่ยวเป่ำจะไปหำท่ำนแม่!ทว่ำจวินอั้นหยวนกลับพยักหน้ำ “ใช่แล้ว ในสถำนกำรณ์คับขันปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนยังผลักข้ำน้อยออกมำก็เพื่อวำนให้ข้ำน้อยบอกท่ำน”จวินอั้นหยวนที่สงบลงแล้วเพิ่งนึกถึงฉำกเมื่อครู่นี้ สีหน้ำของเขำยังคงดูไม่ดีนัก “เรำถูกพลังคลุ้มคลั่งดูดเข้ำไปในควำมมืดมิดอย่ำงฉับพลัน ครำนั้นข้ำน้อยถือยันต์ไว้เตรียมจะเรียกวิญญำณอสูรมังกรขำวออกมำอีกครั้ง แต่ก็ไม่ส ำเร็จ ในนั้นชั่วร้ำยมำกนัก! โชคดีที่พลังธำตุน ้ำที่แผ่ออกมำจำกยันต์ท ำให้ข้ำถูกดูดเข้ำไปช้ำลง ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนจึงถือโอกำสผลักข้ำออกมำ แต่นำงกลับ…”ค ำพูดที่เหลือจวินอั้นหยวนมิจ ำเป็นต้องพูด พ่อลูกหรงอี้ย่อมรู้ดีทว่ำยิ่งรู้ดี เด็กน้อยก็ยิ่งร้อนรน “อ้ะเนะ! อ้ะเนะเนะ!”
ต้ำซือมิ่งที่ถูกจวินอั้นหยวนคว้ำชำยเสื้อไว้ เขำก็สะบัดมือของจวินอั้นหยวนก่อนจะเหินไปที่ตรงกลำงของโถง ท ำเอำจวินอั้นหยวนร้อนรนจนรีบย ้ำเตือนว่ำ “ข้ำงในชั่วร้ำยมำกจริงๆ! ต้ำซือมิ่งอย่ำเสี่ยงอันตรำยเลย ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนให้ท่ำนอยู่ดูแลลูกรอนำงกลับมำ!”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำส่งเสียงหน่อมแน้มให้จวินอั้นหยวน บอกท ำนอ
