งว่ำ ไม่เอำด้วยหรอก!จวินอั้นหยวนไม่สำมำรถสื่อสำรกับเยี่ยนเสี่ยวเป่ำได้ เขำท ำได้เพียงเกลี้ยกล่อมไม่หยุดปำก “ต้ำซือมิ่ง ท่ำนอย่ำทรยศควำมหวังดีของปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนเลย ที่นำงพยำยำมผลักข้ำออกมำก็เพื่อมิให้ท่ำนเข้ำไปเสี่ยงอันตรำย มิหน ำซ ้ำยังมีเด็กน้อย นั่นเป็นแก้วตำดวงใจของปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนเชียวนะ”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรีบโต้ตอบทันที “อ้ะเนะเนะ!…”“เฮ้อ” จวินอั้นหยวนฟังไม่รู้เรื่อง แต่เขำก็เห็นว่ำต้ำซือมิ่งยื่นมือข้ำงหนึ่งเข้ำไปในรูสีด ำนั่นแล้ว ไม่ยอมฟังเขำเลยแม้แต่น้อย ทว่ำต้ำซือมิ่งก็ต้องขมวดคิ้ว “เหตุใดไม่ดูดข้ำเล่ำ?”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเบี่ยงเบนควำมสนใจ เขำมองไปที่รูนั่นพร้อมกับท่ำนพ่อของเขำ ท ำทีจะยื่นมือน้อยๆ ออกไปลูบ แต่ท่ำนพ่อของเขำจับมืออวบอ้วนของเขำไว้แล้ว “เสี่ยวเป่ำยังเด็กเกินไป ท ำไม่ได้”
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำกลับโต้ตอบอย่ำงไม่พอใจ “อ้ะเนะเนะ!”เมื่อครู่นี้เสี่ยวเป่ำยังท ำได้เลย!“ไม่เหมือนกัน” ต่ำงคนต่ำงคุยคนละภำษำ แต่ต้ำซือมิ่งบังเอิญตอบตรงค ำถำม เขำส ำรวจรูพลำงอธิบำยว่ำ “ช่องแคบเมื่อครู่นี้ท่ำนแม่ของเจ้ำเป็นคนสร้ำง ไม่มีอันตรำย แต่รูนี่คนเลวเป็นคนสร้ำง มีอันตรำย”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเข้ำใจแล้ว แต่เขำยังคงร้อนรนอยู่ดี“อ้ะเนะเนะ!” เช่นนั้นท่ำนพ่อพำเสี่ยวเป่ำไปหำท่ำนแม่สิ“อืม” ต้ำซือมิ่งพยักหน้ำ เขำยื่นมือเข้ำไปในรูสีด ำอีกครั้ง รูนี่ก็พิสดำรนัก ดูอ
