อกจะเล็ก แต่กลับสอดมือเข้ำไปข้ำงในได้ แต่เมื่ออยำกจะเอำตัวเข้ำไป กลับเข้ำไปมิได้?“ต้ำซือมิ่ง…” จวินอั้นหยวนกระวนกระวำยใจจะตำยอยู่แล้ว “ท่ำนไม่คิดถึงตนเองก็คิดถึงเด็กน้อยบ้ำงเถิด ท่ำนจะพำเขำเข้ำไปเสี่ยงภัยด้วยหรือ”“อ้ะเนะ!”“เหตุใดจึงไม่ได้”สองพ่อลูกเห็นพ้องกันจวินอั้นหยวนกระวนกระวำย “ค ำสั่งเสียของปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยน ท่ำนก็ไม่ฟังหรือ นำง…”
“หำกนำงอยู่ต่อหน้ำข้ำ ข้ำก็คงฟัง แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ำนำงอยู่ที่ไหนยังจะสนใจข้ำอีกหรือ?” เมื่อต้ำซือมิ่งพูดถึงตรงนี้ เขำก็รวบรวมสมำธิพยำยำมบุกเข้ำไปครืน!รูสีด ำนั่นเหมือนจะรังเกียจต้ำซือมิ่งท่ำนนี้นัก มันปล่อยหมอกด ำอันน่ำสะพรึงออกมำรำวกับต่อต้ำนกำรเข้ำไปของเขำมำก ซึ่งแตกต่ำงจำกกำรดูดกลืนจวินอั้นหยวนและคนอื่นๆ ก่อนหน้ำ ท ำให้จวินอั้นหยวนที่รับรู้ถึงควำมเปลี่ยนแปลงนี้ต้องชะงัก…ทว่ำต้ำซือมิ่งไม่ยอมแพ้ง่ำยๆ เช่นนั้น เขำปลดปล่อยแสงสีม่วงเจิดจ้ำออกมำและหำยวับเข้ำไปในรูด้วยควำมรวดเร็ว! จวินอั้นหยวนที่มองไม่เห็นเขำแล้วก็ตกใจจนตะโกนเรียกไม่หยุด “ต้ำซือมิ่ง! ต้ำซือมิ่ง ท่ำน…”ต้ำซือมิ่งที่จู่ๆ ก็หำยตัวไป หลงเหลือเพียงแสงจำงๆ ตอบรับจวินอั้นหยวน ต้ำซือมิ่งเบียดเข้ำไปในรูสีด ำนั่นพร้อมเด็กน้อยและลูกหนูน้อยแล้วจวินอั้นหยวน “…”ที่เขำถูกผลักออกมำด้วยควำมยำกล ำบำกนั้น ไม่มีประโยชน์อันใดเลยหรือไม่! จวินอั้นหยวนที่คิดบำงอย่ำงขึ้นได้ก็ก ำลังจะลุกขึ้นยืน
หวีด!เสียงหวีด
