่ยนอวี๋ผนึกไว้ก่อนหน้านี้ แม้แต่ตราผนึกที่เยี่ยนอวี๋ผนึกไว้ในอนุสติของมันก็ล้วนกลายเป็นที่มาของความเดือดดาลและความคลุ้มคลั่งของมันเพราะเสียงก้องเหล่านั้นดังออกมาจากตราผนึกนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่สัมผัสได้รู้สึกใจสลาย “เช่นนี้นี่เอง! ที่แท้ก็ใช้ข้าเป็นประโยชน์”มิน่าล่ะ…เยี่ยนอวี๋เพิ่งเข้าใจในบัดนี้! ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของนางจะถูกแทรกแซงจนสูญเสียความรงจำได้อย่างไร ไม่ใช่เพราะมันไม่ระวังตัวไม่ใช่เพราะมันไม่แข็งแกร่งพอ แต่เพียงเพราะมันภักดีต่อนางเกินไปเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของนางต่างดื้อรั้น…เยี่ยนอวี๋มิอาจสงบอารมณ์ลงได้ นางมิอาจลงมือกับลูกน้องเก่าที่ดื้อรั้นได้ นางจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมมันกรรร!อิงหลงที่คลุ้มคลั่งยังคงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดไม่หยุด ทำให้แม่น ้าเย่ว์หมิงมิอาจสงบนิ่งได้ คลื่นมหึมาโหมซัดขึ้นมาลูกแล้วลูกเล่ามันมีขนาดสูงกว่าพื้นดินกว่าหมื่นจั้ง เพียงพอที่จะทำลายเมืองโยวตูทั้งเมืองได้
หากไม่ใช่เพราะมีผู้แข็งแกร่งที่อยู่บนแม่น ้าเย่ว์หมิงที่แบ่งเป็นหกจุดตามภาพที่เยี่ยนอวี๋ให้ โดยสอดคล้องกับภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลบนท้องฟ้าสยบคลื่นที่เชี่ยวกรากไว้ แม่น ้าเย่ว์หมิงคงทำลายเมืองโยวตูไปตั้งแต่แรกแล้ว แม้กระทั่งอาณาจักรโยวตูก็คงเป็นเมืองใต้น ้าไปแล้วทว่าถึงแม้ภาพภูเขาและท้องทะเลสามารถสยบความชั่วร้ายได้แต่ก็ไม่สามารถสยบอิงหลงโบราณที่มาจากกองภูเขาและท้องทะเลได้ ดังนั้นเสียงคำรามของมั
