เจ้าตัวน้อยที่รับรู้ได้“อ้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปรอบทิศอย่างกระปรี้กระเปร่า และยังโบกมือเป็นครั้งคราวด้วยความตื่นเต้นดีใจ ราวกับรู้ว่าท่านพ่อของเขากำลังแสดงท่าไม้ตายจึงรู้สึก ‘เลือดสูบฉีด’ ตามไปด้วยต้าซือมิ่งที่ปล่อยพลังวิเศษออกมาพลางลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ก็พูดขึ้นว่า “เจ้าฉลาดที่สุดแล้ว”“ อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าทันที ก่อนจะถูศีรษะไปที่ท่านพ่อของเขา “…พอ”ต้าซือมิ่งแก้ให้เขาอย่างใจเย็น “พ่อไม่ใช่พอ”“…พอ” ซี้ด… เสี่ยวเป่าที่พูดไม่ชัดและยังพ่นน ้าลายออกมาก็รีบหุบปากทันที จากนั้นก็ขดตัวน้อยๆของตนเองเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อราวกับ ‘ฝังตัวเอง’ ไว้ที่เดิม
ต้าซือมิ่งหัวเราะ เจ้าเด็กน้อยนี่นะ…ต้าซือมิ่งผู้ทำหน้าที่เป็นพ่อที่ดีเช่นนี้ยิ่งทำให้ทุกคนมิอาจคิดได้ว่าเขากำลังใช้พลังขั้นสูงสุดของต้าซือมิ่งระดับตำนาน หรือก็คือม่านพลังแห่งความศักดิ์สิทธิ์ทว่าเยี่ยนอวี๋สัมผัสได้แล้ว นางจึงเดินเข้าไปในรอยแยกจากนั้นเม่ยเอ๋อร์และคนอื่นๆ ก็เดินตามเข้าไปเมื่อข้ามผ่านรอยแตกแล้ว ทุกคนก็รู้สึกเหมือนรู้แจ้งในทันใด สิ่งที่เห็นคือโถงใหญ่อันกว้างขวาง?“นี่มัน…”อินหลิวเฟิงมองไปรอบๆ เขาพบว่าโถงใหญ่แห่งนี้ไม่มีเสาสักต้น ผนังของโถงใหญ่สลักลวดลายเรียบง่าย อีกทั้งถึงแม้ในโถงจะไม่มีดวงไฟหรือดวงแก้วเย่ว์หมิงที่ให้แสงสว่าง แต่ข้างในก็สว่างมาก“ดูข้างบนสิ!”เยี่ยนจื่อเสาสังเกตหลังคาโถง เขาพบว่าอาคารครึ่งวงกลมนี้มิได้สลั
