้นหยวนพูดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกว่าเขาเพิ่งได้สัมผัสการดำรงอยู่ของตำนานระดับนี้อย่างแท้จริงในวันนี้เอง“คงเก่งกาจมากเลย เหตุใดข้าน้อยจึงไม่รู้จัก…”“บอกให้เจ้าอ่านหนังสือให้มาก พูดให้น้อยไง! เจ้าไม่ยอมเชื่อ!”ในที่สุดอินหลิวเฟิงก็ได้เรียกคืนความยำเกรงของเจ้านายกลับมา “นี่เป็นบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดในหนังสือโบราณขุนเขาและท้องทะเล”“ขอรับ” เอ้อร์เหมาดูเหมือจะเข้าใจ แต่เขาก็มิได้สนใจอะไรกู้หยวนซูกลับมองเยี่ยนอวี๋อย่างหวาดกลัว “ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนช่างชาญฉลาด ทำให้ต้าซือมิ่งถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับเช่นนี้ได้”“พูดราวกับว่าเจ้าเคยเห็นต้าซือมิ่งถ่ายทอดวิชาอย่างไรอย่างนั้น” อินหลิวเฟิงกลอกตา เขารู้ดีที่สุดว่ากูไหน่ไนเป็นผู้สืบทอดปฐมราชินีหยวนชู มิจำเป็นต้องให้ต้าซือมิ่งถ่ายทอดวิชาให้
ทว่ากู้หยวนซูที่มั่นใจว่าเป็นเช่นนั้นก็กล่าวอย่างดูแคลนว่า “นายท่านน้อยอินแค่ถูกความงามบังตา”“เซ่าซือมิ่งท่านนี้ เกรงว่าเจ้าคงเสียสติแล้ว คุณหนูใหญ่รูปโฉมงาม เจ้าก็หาว่านางใช้วิธีมิงามเพื่อให้ได้มาซึ่งความสามารถ พอผู้อื่นไม่เห็นด้วยกับเจ้า เจ้าก็หาว่าเป็นคนถูกความงามบังตา เหตุใดเจ้าจึงเพ้อเจ้อเก่งเช่นนี้ อยากไปสวรรค์หรืออย่างไร!” เอ้อร์เหมาทนไม่ไหว“เจ้า…” กู้หยวนซูปริปากเม่ยเอ๋อร์กลับพูดขึ้นว่า “เอ้อร์เหมา ข้าเพิ่มน่องไก่ให้”“ขอบคุณพี่เม่ยเอ๋อร์ขอรับ” เอ้อร์เหมาดีใจใหญ่ คิดว่าตนเองกำลังทำคะแนนให้นายท่านน้อยกู้หยวนซูพ่นเสี
