ยง ‘ฮึ’ เบาๆ “งูหนูรังเดียวกัน”“จิ๊ด!” ลูกหนูน้อยไม่พอใจ มันไม่เคยอยู่รังเดียวกับงู! มันจึงพุ่งเข้าไปที่กู้หยวนซูทันที ทำเอาฝ่ายหลังร้องกรี๊ดเพราะไม่ทันตั้งตัวเสียงกรีดร้องราวกับเสียงไก่ขัน…“เอ่อ” อินหลิวเฟิงรู้สึกแสบแก้วหูกู้หยวนซูเองก็ตกใจ เพราะนางไม่รู้ว่าเสียงร้องที่เปล่งออกมาเป็นเสียงของปีศาจระกาเก้าเศียร มันตกใจอีกแล้ว!
“ที่แท้พลังสังหารบนร่างของสตรีนางนี้มาจากอสูรตัวน้อยตัวนี้เองรึ!?” ปีศาจระกาเก้าเศียรประหลาดใจนัก ถึงแม้ลูกหนูน้อยตัวนั้นจะแค่พุ่งเข้าใส่ แต่มันกลับสัมผัสถึงกลิ่นอายพิสดารที่ไม่คุ้นเคยและน่ากลัวมากส่วนลูกหนูน้อยตัวนั้น เมื่อมันกระโดดกลับไปที่เม่ยเอ๋อร์ มันก็จ้องกู้หยวนซูด้วยดวงตาสีแดงก ่า เห็นได้ชัดว่ามันเองก็สัมผัสถึงกลิ่นอายของปีศาจระกาตัวนั้นแล้วมันเป็นสัญชาติญาณของเหล่าอสูร…วิ้ง!ภาพผนึกภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลที่จู่ๆ ก็สั่นไหว มันแผ่ซ่านกลิ่นอายเก่าแก่และไพศาล ช่องว่างขนาดเท่าคนก็ทำให้ตำแหน่งตาค่ายกลแยกออกเพราะคลื่นสะเทือนนี้“…”กลิ่นอายอันคลุมเครือและลึกลับค่อยๆ ไหลออกมาจากตาค่ายกล มันเป็นกลุ่มหมอกสีดำอันชั่วร้ายที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดผวาจนขนลุกขนชัน“เปิดแล้ว!” อินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ รีบตั้งสติ คอยมองรอยแยกนั้นอย่างระแวดระวัง พวกเขารู้สึกว่ารอยแยกนั้นเป็นประตูสู่โลกอีกใบโลกที่มืดมนและลึกลับ ทำให้คนมองรู้สึกทึ่ง
จวินอั้นหยวนปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่รุนแรงกว่า
