ที่ตั้งใจมองภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลอยู่นั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากท้องฟ้าและมองมาที่เด็กน้อย เห็นเขากำลังพยักหน้าอยู่พอดี“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า เสี่ยวเป่าเห็นท่านแม่แล้ว!ต้าซือมิ่งก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที “เสี่ยวเป่านอกจากจะสัมผัสท่านพ่อได้แล้ว ยังสัมผัสท่านแม่ได้ด้วยหรือ ถึงแม้ว่าเราอยู่ห่างจากเจ้ามากก็ตาม?”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจ “อ้ะเนะเนะ?” เขาชี้ไปที่ท้องฟ้าเพื่อบอกว่า ไม่ไกลนี่นา!ต้าซือมิ่งจึงเข้าใจแล้วว่าในความคิดของเด็กน้อย สิ่งที่เขาสัมผัสได้ล้วนอยู่ไม่ไกล ดังนั้นทุกครั้งที่เจ้าก้อนน้อยสัมผัสถึงเขาจึงกลิ้งมาหาเขาอย่างรีบร้อนทันทีจนถึงทุกวันนี้ เขาก็ยังจำภาพที่เจ้าก้อนน้อยกลิ้งมาหาเขาราวกับหนอนได้อย่างชัดเจน เนื้อตัวมอมแมมแต่ก็น่ารักน่าชัง
ทว่าต้าซือมิ่งจำเป็นต้องกล่าวว่า “นั่นไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้า นั่นเป็นเพียงกลิ่นอายของท่านแม่ ต่อไปหากเสี่ยวเป่าได้กลิ่นอายเช่นนี้ห้ามพุ่งเข้าไปหาเพียงลำพังอย่างโง่เขลาอีกแล้วนะ ต้องพาท่านพ่อไปด้วย เข้าใจหรือไม่”“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหดคอลงเพื่อบอกว่า ‘เข้าใจแล้วขอรับ’ท่านแม่เคยว่าเสี่ยวเป่าแล้ว เสี่ยวเป่าจะไม่ทำเช่นนั้นอีก เสี่ยวเป่าจะเป็นเด็กดีขอรับ“เด็กดี” ต้าซือมิ่งที่ไม่รู้ว่าเด็กน้อยคิดอย่างไร แต่ก็ดูออกว่าเด็กน้อยว่านอนสอนง่าย เขาจึงลูบศีรษะโล้นน้อยๆ จนไปถึงคอของเด็กน้อยอย่างพึงพอใจ ราวกับกำลังเล่นกั
