ายเฮือก ในที่สุดก็สงบอารมณ์ลงได้และนางก็ยอมถามเยี่ยนอวี๋อย่างสันติว่า “แม่นางเยี่ยน ในเมื่อเจ้าให้ข้าลงมา ก็ควรต้องการความช่วยเหลือจากข้า เหตุใดไม่บอกกล่าว”เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างหมดความอดทนว่า “หากมีอันใดข้าจะเรียกใช้เจ้าเอง” ซึ่งหมายความว่า หากไม่ได้เรียกเจ้าก็หมายถึงยังไม่มีเรื่องอันใด หยุดพล่ามเสียทีกู้หยวนซู “…”ความดาลเดือดที่นางสงบลงได้แล้วก็ค่อยๆ เดือดขึ้นอีกครั้ง!“ใจเย็นๆ! นางจงใจทำให้เจ้าโมโห” เมื่อปีศาจระกาเก้าเศียร “ได้ยิน” ถึงตรงนี้ก็ตัดสินได้ว่า “เกรงว่าที่ต้าซือมิ่งให้นางทำเช่นนี้
จุดประสงค์ก็เพื่อบีบคั้นให้ข้าออกมา หากเป็นเช่นนี้จริง เจ้าตกอยู่ในอันตรายแล้ว”กู้หยวนซูได้ยินดังนั้น นางก็ตระหนึกถึงเรื่องสำคัญ “ท่านหมายความว่า ต้าซือมิ่งสัมผัสถึงการมีอยู่ของท่านได้ รู้ว่าอุทกภัยโยวตูเกี่ยวข้องกับข้ารึ!”“ใช่แล้ว อย่างน้อยก็สงสัย”“…”กู้หยวนซูเหงื่อตก!ถึงแม้เรื่องอุทกภัยโยวตู นางเป็นเพียงผู้ปฏิบัติตามคำบัญชาหรือก็คือปฏิบัติงานแทนองค์จักรพรรดิ แต่นี่เป็น “การแลกเปลี่ยน” โดยลับ จะถูกเปิดโปงมิได้หากว่า…“ต้าซือมิ่งได้หลักฐาน แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะเห็นใจข้า แต่ก็คงให้ข้าเป็นแพะรับบาปอยู่ดี!” กู้หยวนซูกลับตระหนักในเรื่องนี้ได้ นางค่อยๆ นิ่งขรึมลง“ถือว่ายังมีสมอง” เมื่อปีศาจระกาเก้าเศียรเห็นว่ากู้หยวนซูยังพอมีทางเยียวยา เขาก็รู้สึกโล่งใจ “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าจักรพรรดิหยวนคังไม่ใช่ผู้ที่จะล
