งท่านแม่ต่างจากการจากไปเพียงครู่หนึ่งที่ผ่านมาเขาจึงยืนกรานจะไปด้วยให้ได้สองแม่ลูกตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก…
“หนึ่งวัน หลังจากหนึ่งวันหากเจ้ายังไม่ขึ้นมา พวกข้าจะลงไป”ต้าซือมิ่งจึงจำใจเอ่ยปาก ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยให้ดีอีกครั้ง ซุกเขาไว้ที่ซอกคอพร้อมลูบปลอบประโลมเขาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กระฟัดกระเฟียดถูไถท่านพ่อของเขาไปมาสุดท้ายก็ยอมประนีประนอมเยี่ยนอวี๋โล่งใจ ไม่เช่นนั้นหากสบสายตาเช่นนี้ต่อไป นางต้องยอมแพ้แน่ๆ“วันเดียวก็พอแล้ว” เยี่ยนอวี๋ตั้งตัวขึ้นตรง ยังคงไม่ละสายตาจากเด็กน้อย “เสี่ยวเป่าไม่ดื้อนะ แม่จะรีบกลับมา อย่าโกรธเลยดีหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จับมือตนเองไว้ เขาก็ยื่นศีรษะโล้นน้อยๆของตนไปหาท่านแม่ ราวกับจะเข้าไปในอ้อมกอดของท่านแม่ แต่เขามิได้ยื่นมือออกไปเยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของเด็กน้อย นางจึงเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยเตรียมจะจูบศีรษะของเจ้าตัวน้อย เพื่อปลอบประโลมความอาลัยของเจ้าตัวน้อยที่มีต่อนางแต่แล้ว…ครั้นเยี่ยนอวี๋เพิ่งเขย่งเท้าขึ้น ต้าซือมิ่งก็โน้มตัวไปเล็กน้อย เขาย้ายใบหน้าของตนไปอยู่ตำแหน่งของศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยที่สำคัญคือท่าทางกวนประสาทเช่นนี้ของเขาเกิดขึ้นรวดเร็วมาก
แม้แต่เยี่ยนอวี๋ก็ไม่ทันตั้งตัวได้ นางจึงจูบลงไปที่ใบหน้าของต้าซือมิ่ง…
