ยายามเกลี้ยกล่อมต่อไปว่า “ครั้งนี้แม่พาเสี่ยวเป่าไปด้วยไม่ได้จริงๆ อีกอย่างเสี่ยวเป่าก็ชอบท่านพ่อมากมิใช่หรือ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมือไปกอดมือของท่านแม่ไว้ ก่อนจะทำท่ามุดเขาไปในอ้อมอก “อ้ะเนะเนะ!…”เมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นท่าทางเช่นนี้ ย่อมเดาได้ว่าเจ้าตัวน้อยกำลังบอกว่า เขาต้องการทั้งท่านพ่อและท่านแม่เยี่ยนอวี๋ “…”นางมองไปที่ต้าซือมิ่ง “เจ้าว่าอย่างไร”“ข้าก็อยากไป” ต้าซือมิ่งที่ถูก ‘บังคับ’ ให้พูด อันที่จริงเขาก็อยากไปด้วย
เยี่ยนอวี๋ “…”นางไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่นางให้เขาอยู่ข้างบนคืออะไร นี่ควรจะเป็นความเห็นพ้องตรงกัน หลังจากที่พวกเขาเห็นฉากๆนั้นแล้ว นอกเสียจากว่าเขาไม่อยากให้ความร่วมมือต้าซือมิ่งเข้าใจเรื่องนี้ดี อีกทั้งเขายังรู้แต่แรกว่าเขาต้องอยู่ที่นี่ทว่าในเมื่อเด็กน้อยช่วยหาโอกาสให้เขาแล้ว เขาเป็นพ่อที่ดี ย่อมต้องฟังเด็กน้อย“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นดีเห็นงามกับท่านพ่อ เขาก็มองไปที่ท่านแม่อย่างดีอกดีใจ “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!” ท่านพ่อรูปงามไปด้วย! ท่านแม่พาพวกข้าไปด้วยเถอะ!“มิได้” เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะ “เสี่ยวเป่าไม่ดื้อนะ แม่จะรีบกลับมา”เยี่ยนเสี่ยวเป่าดูออกว่าเยี่ยนอวี๋จริงจังมาก เขาจึงทำหน้ามุ่ยใส่และยังคงจับมือของท่านแม่ไว้แน่น ถึงอย่างไรเขาก็ยังเด็ก ไม่ค่อยได้อยู่ห่างท่านแม่อีกทั้งเด็กตัวน้อยๆ เช่นเขายังรับรู้ได้อย่างเฉียบแหลมว่า การจากไปครั้งนี้ขอ
