ี่ยนอวี๋เรียกชื่อ ทว่าคนของสำนักคุนอู๋ไม่ถูกเรียกเลย“ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน ท่านปัจเจกนิยมเกินไปแล้ว!” ผู้นำทัพสำนักคุนอู๋ไม่พอใจแต่แล้วเยี่ยนอวี๋ที่ถูกตำหนิก็พูดว่า “จริงที่ข้าไม่พอใจสำนักคุนอู๋ของพวกเจ้าเป็นพิเศษ ฉะนั้นเรื่องนี้ไม่ต้องการพวกเจ้า พวกเจ้ากลับเมืองหลวงก่อนย่อมได้”เหล่าคนสำนักคุนอู๋ “…”ศัตรูที่เปิดเผยตนเช่นนี้ พวกเขาอยากจะโต้กลับนัก แต่เสียดายที่นางกุมอำนาจทั้งหมดไว้“นอกจากนี้ ต้าซือมิ่งและโยวตูอ๋องคอยสังเกตการณ์ในโยวตู ทั้งสองโปรดคอยระวังด้านหลัง เตรียมรับมือหากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน” เยี่ยนอวี๋จัดแจงส่วนสุดท้าย“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตั้งใจฟังตลอดเวลา เขาก็เกิดคำถาม“อ้ะเนะเนะ…?” ท่านพ่อรูปงามต้องอยู่กับท่านแม่และเสี่ยวเป่ามิใช่หรือทำไมทิ้งท่านพ่อไว้ล่ะ
ต้าซือมิ่งที่อุ้มบุตรไว้อยู่นั้นก็รู้สึกภาคภูมิอีกครั้ง เจ้าตัวน้อยนี่ฉลาดเป็นกรดจริงๆ แม้แต่การวางแผนของท่านแม่เขาก็ฟังรู้เรื่องหมด ยังรู้ว่าต้องช่วยหาโอกาสให้ท่านพ่อด้วยเยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจเด็กน้อย นางก็เดินไปข้างหน้าเด็กน้อย หรือก็คือข้างหน้าของต้าซือมิ่ง นางเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยว่า “ครั้งนี้เสี่ยวเป่าไม่ไปนะ เจ้าอยู่กับท่านพ่อของเจ้า”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาพร้อมส่ายหน้า “อ้ะเนะเนะ!อ้ะเนะเนะ…” ไม่! เสี่ยวเป่าจะไปกับท่านแม่ ท่านพ่อก็ต้องไปด้วย!“ไม่ดื้อนะเสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นมาลูบศีรษะโล้นน้อยๆของเขา พ
