“ว้าว! ว้าววว…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตะลึง ท่านแม่ของเขางามจังเลย! งามที่สุดเลย!เขาตื่นเต้นจนจับท่านพ่อไว้แน่นและออกอาการดีใจจนเนื้อเต้น หากเขาโตกว่านี้คงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว“เด็กดี”ต้าซือมิ่งมองดูอย่างมีความสุขเช่นกัน เขาลูบศีรษะโล้นน้อยๆสงบอารมณ์ของลูก กลัวว่าเด็กน้อยจะตื่นเต้นจนตกลงไปบนพื้นอีก…“ฮ่า…”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดมือใหญ่ๆ ของท่านพ่อไว้พลางดูท่านแม่คนงามของเขาอย่างดีอกดีใจ น ้าลายของเขายังไหลยืดลงมาจนหยดลงบนมือของต้าซือมิ่งอย่างมิอาจหักห้ามใจได้ต้าซือมิ่งหรง “…”เจ้าตัวน้อยนั้นดีทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องความสะอาด…ซี้ด!
เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้ตัวว่าน ้าลายไหล เขาก็รีบปิดปากน้อยๆ ไว้ทันที แก้มชมพูระเรื่อเพราะความตื่นเต้นดีใจของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความเขินอายต้าซือมิ่งที่ก่อนหน้านี้ยังคิดรังเกียจเด็กน้อย บัดนี้เขาก็โอบเจ้าตัวน้อยเข้ามา ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาเช็ดน ้าลายให้เด็กน้อยและเช็ดให้ตนเองด้วย แน่นอนว่าในระหว่างนี้ พ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ละสายตาจากเยี่ยนอวี๋เลย เฉกเช่นกับคนอื่นที่จ้องมองเยี่ยนอวี๋คนงามลอยอยู่กลางอากาศดุจนางฟ้า“งดงามจริงๆ…”เอ้อร์เหมาจึงกล่าวความในใจออกมาว่า “นายท่าน ท่านว่าหากท่านเร็วกว่านี้เสียหน่อย ฮูหยินน้อยงดงามนางนี้ก็คงเป็นคนของโยวตูเราแล้ว ข้า…”อินหลิวเฟิงปิดปากเอ้อร์เหมาไว้ทันที เขารู้สึกอยากตายจริงๆ“หุบปาก! เจ้าคนเลว เจ้าคิดว่านายท่านน้อยของเจ้าอ
