ายุยืนเกินไปหรือไง”ให้ตายเถอะ! ต้าซือมิ่งคนนั้นเหลือบมองมาทางนี้แล้ว มารดามันเถอะ!สายตาคู่นั้นเยือกเย็นนัก…
อินหลิวเฟิงเหงื่อตก เขาทำได้เพียงมองและส่งยิ้มกว้างกลับไปให้เขาอย่างสดใส “ฮ่า ขายหน้าต้าซือมิ่งแล้ว ลูกน้องคนนี้ของข้าไม่ปกตินัก เป็นสัตว์ปีกน่ะ ไม่ค่อยมีปัญญา”ต้าซือมิ่งมองกลับไปเงียบๆ มิได้พูดอะไร แต่เขาจำได้แม่นว่าท่านแม่เด็กน้อยดูแลนายท่านน้อยโยวตูคนนี้อย่างดี ก่อนหน้านี้นางอุ้มเด็กน้อยพุ่งออกมาจากใต้น ้าเพื่อมาช่วยชายคนนี้โดยไม่สนใจว่าเขายังอยู่ข้างๆ นอกจากนี้ ยังมีข่าวแพร่สะพัดในโยวตูว่านายท่านน้อยอินคือบิดาของลูกปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนอีกด้วย หึๆ…“หึ…”อินหลิวเฟิงที่กำลังหนาวสะท้านอยู่นั้นเหมือนจะรู้สึกได้ว่าต้าซือมิ่งท่านนี้กำลังเข้าใจอะไรเขาผิดไป เหตุใดจึงเหมือนกับว่าเขาได้ยินฝ่ายตรงข้ามแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาใส่เขากันนะจบกัน! ต้องเป็นเพราะท่าทีก่อนหน้านี้ที่เขาคิดจะลองขอกู่ไหน่ไนแต่งงาน ต้าซือมิ่งผู้มีความสามารถมหัศจรรย์คนนี้รู้แล้วแน่ๆ เขาจึงถูก ‘จดบัญชี’ ไว้แล้ว!ต้องเป็นเช่นนี้แน่ๆ มิเช่นนั้นต้าซือมิ่งท่านนี้จะโยนความรับผิดชอบอันโหดร้ายนั่นให้เขาทำไม…อินหลิวเฟิงที่ทึกทักว่าตนเองทายถูกแล้วก็รู้สึกน ้าตาจะไหล ทว่าเขาต้องเข้มแข็งไว้ เพราะวันข้างหน้าเขายังต้องอยู่ส่งท่านพ่อของเขายามไปปรโลก เขาจึงมองไปที่นางฟ้ากู่ไหน่ไนต่อไป
“ลงมาแล้ว! ลงมาแล้ว”ภาพนางฟ้าขี่เมฆาหลากสีที่คงอย
