เยี่ยนจื่อเสามาหาต้าซือมิ่งด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน เขามิได้ทักทายก่อนเปิดม่านด้วยซ ้า แสดงให้เห็นถึงอารมณ์คุกรุ่นที่พร้อมปะทุของตนเอง เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะเห็นภาพตรงหน้าเช่นนี้ทะ… ทำไม… เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขาจึงถะ… ถอด… เสื้อของตะ…ต้าซือมิ่ง หรือว่าตะ… ต้าซือมิ่งท่านนี้ มะ… ไม่ได้กะ… กล่าวเพ้อเจ้อจริงๆ?“…”เยี่ยนจื่อเสาอ ้าอึ้ง ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดีเยี่ยนอวี๋เองก็ตะลึงเช่นกัน นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพี่รองของนางจะเข้ามา ปัญหาคือนางกลับไม่รู้สึกตัวเลย นางช่าง… ช่าง… นางอึดอัดจะตายอยู่แล้วต้าซือมิ่งดันหัวเราะขึ้นเบาๆ “ทำให้พี่เขยขบขันแล้ว ดูท่าต้องคุยเรื่องงานแต่งแล้ว ไม่เช่นนั้นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์มา อืม… จะไม่สะดวก”“หลีกไป!”เยี่ยนอวี๋ผลักชายผู้นั้นออก“ฝันไปเถอะ!”
เยี่ยนจื่อเสาตั้งสติขึ้นได้ ถึงแม้เขายังพยายามปรับสามทัศน์ของเขาอยู่ แต่นี่ก็ไม่เป็นปัญหาต่อการปกป้องน้องสาว ยิ่งไม่ควรปล่อยให้ผู้ชายคาบไปได้ง่ายๆต้าซือมิ่งหรงที่ถูกผลักออกอุ้มลูกนอนตะแคงบนเตียง เผยให้เห็นแผ่นอกของเขาอย่างโจ่งแจ้ง ผมบางส่วนปิดแผ่นอกของเขาไว้ สีที่ตัดกันชัดเจนทำให้เห็นผมของเขามีสีดำดั่งหมึก ผิวขาวดุจหยก สง่างามไร้ที่ติ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ดูเจ้าสิ สัมผัสตัวข้าแล้วก็ไม่รับผิดชอบ”“ข้า…” เยี่ยนอวี๋ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเยี่ยนจื่อเสาปวดศีรษะ เขารู้สึกคิดไม่ตก ใจสับสน แต่เขาก็ออกมายืนข้างหน้าน้องสาวตามสัญชาตญาณแล้ว จ
