ด้หมายความเช่นนั้น! แต่ก็ใช่ ไม่สิ…” เยี่ยนจื่อเสาสับสันจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนควรหลับสักตื่นก่อนค่อยมา สมองของเขาในตอนนี้มึนงงไปหมดแล้วเยี่ยนอวี๋ถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้าอยากขอข้าแต่งงานหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หรงอี้ก็เลิกคิ้วขึ้น เขามองไปที่มารดาเด็กน้อยที่สงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว นัยน์ตาแสดงความจำใจเล็กน้อย แต่น ้าเสียงกลับเป็นปกติว่า “หรือว่าเจ้าขอข้าแต่งงานก็ได้ ข้าได้ทั้งนั้นสิ่งสำคัญคือต้องมีสถานะให้ข้า”เยี่ยนจื่อเสาตะลึงสุดขีด!โชคดีที่เขายังไม่จิบชา มิเช่นนี้น ้าชาคงพุ่งออกจากปากเขาแน่เขาไม่คิดเลยว่า ต้าซือมิ่งจะเป็นต้าซือมิ่งเช่นนี้! นี่… นี่มัน…เยี่ยนอวี๋ตกใจ นัยน์ตาของนางปรากฏความตะลึงอย่างมิอาจปิดบังไว้ได้ นางถึงกับถามว่า “เจ้าจริงจังหรือ”“แน่นอน” มือของหรงอี้หยุดนิ่ง ดวงตาสีม่วงของเขามองไปที่เยี่ยนอวี๋เงียบๆ “เสี่ยวเป่าต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์ มีพ่อมีแม่ ไม่ควรเป็นลูกนอกสมรสอย่างที่ใครๆ ลือกัน บุตรชายของตัวข้าหรงอี้ ใต้หล้าต้องรับรู้และนับถือเขาดั่งทวยเทพ”เยี่ยนจื่อเสาสงบสติลงทันที เมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็รู้ว่าต้าซือมิ่งมิใช่ชายเลี้ยงชีพด้วยการเกาะสตรีกินแล้ว ในที่สุดก็มีมาดความเป็นต้าซือมิ่ง มิเช่นนั้นเยี่ยนจื่อเสาคงคิดว่าเขาเป็นต้าซือมิ่งตัวปลอมหรือไม่ก็หลอกลวงคนแล้วคำพูดเหล่านี้ของต้าซือมิ่งก็ทำให้เยี่ยนอวี๋ตกอยู่ในห้วงความคิดเช่นกัน สำหรับนางแล้ว นางไม่เห็นปัญหาเหล่านี้ใน
