ู้ชายได้แล้วเขาจึงพาน้องสาวที่อุ้มเสี่ยวเป่าจากไป เขาต้องกลับไปคิดให้รอบคอบ หรือไม่ก็ควรรอหลังจากเข้าเมืองหลวงแล้วค่อยมาคุยพร้อมพี่ใหญ่!…วันต่อมาเยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเพราะกลิ่นหอมของอาหาร ท้องร้องจ๊อกๆ จนตื่นขึ้นมา “เนะ?”“เสี่ยวเป่า” อันที่จริงหลังจากกลับถึงกระโจมเยี่ยนอวี๋ก็นอนไม่หลับอีกเลย นางลูบเด็กน้อยที่เพิ่งตื่นนอน “ได้กลิ่นหอมๆ หิวแล้วหรือจ๊ะ” นางเองก็ได้กลิ่นอาหารที่ต้าซือมิ่งคนนั้นกำลังทำแล้วเช่นกัน“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะขยี้ตา ทำท่าจะไปหาท่านพ่อของเขาเยี่ยนอวี๋ที่รู้ว่าเด็กน้อยต้องการไปหาท่านพ่อ นางก็หยิกแก้มน้อยๆ ของลูกเบาๆ “ท่านพ่อของเจ้ากำลังทำอาหารให้เจ้าอยู่ข้างนอกน่ะ”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่านอนจนแก้มแดงระเรื่อ เขาฉีกยิ้มออกมาทันที “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อรูปงามไม่ไปไหนจริงๆ ด้วย!ทำอาหารให้เสี่ยวเป่ากินอีกจริงๆ ด้วย ดีใจจัง…“เจ้านี่นะ” เยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าให้เด็กน้อย อดจิ้มหน้าผากเด็กน้อยเบาๆไม่ได้ เมื่อคืนก็เป็นเพราะเจ้าตัวดื้อคนนี้ทำลายภาพพจน์ของนางเสียหมดบนตัวของเจ้าตัวดื้อยังติดกลิ่นอายของท่านพ่อมาด้วย ทำเอาเยี่ยนอวี๋มิอาจนอนหลับอย่างสงบได้…“ฮี่ๆ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยี เขามีความสุขล้นหลาม ในที่สุดเขาก็มีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องตามหาท่าพ่อรูปงามและท่านพ่อรูปงามของเขาก็จะอยู่กับเขาไปตลอดแล้วเมื่อคิดถึงตรงนี้ เจ้าตัวน้อยก็ดีใจทำท่า
