จะกลิ้งออกไปอีกครั้ง“ไม่หายไปไหนหรอกน่า จะรีบไปทำไม” เมื่อเยี่ยนอวี๋สวมเสื้อผ้าเสร็จจึงอุ้มเด็กน้อยที่ใจร้อนออกจากกระโจม และพวกเขาก็เห็นต้าซือมิ่งกำลังทำอาหารต้อนรับแสงยามเช้าภาพนั้น… งดงามจนกู้หยวนซูตาแทบบอดหลังจากที่กู้หยวนซูสงบสติอารมณ์และครุ่นคิดมาตลอดคืน นางก็ไม่คลุ้มคลั่งเหมือนเมื่อวานแล้ว นางไม่คิดเลยว่าเมื่อนางตื่นขึ้นมา
นางจะเห็นต้าซือมิ่งที่นางนับถือดั่งทวยเทพกำลังทำอาหาร ความรู้สึกนั้นราวกับถูกสาดด้วยน ้าเย็นที่มีใบมีดในฤดูหนาวเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีอกดีใจดันส่งเสียงเรียกอย่างชัดถ้อยชัดคำ“พ่อ!”เมื่อวานยังออกเสียง ‘พ่อ’ ไม่ได้ เรียกอย่างไรก็เพี้ยน แต่วันนี้หลังจากนอนไปหนึ่งตื่น เสี่ยวเป่าก็ออกเสียงได้ถูกต้องแล้ว เขาดีใจจนยื่นมืออวบอ้วนของตนไปที่ท่านพ่อ แสดงท่าทีขอคำชื่นชมและอ้อมกอดจากท่านพ่อต้าซือมิ่งที่ได้ยินดังนั้นก็เผยยิ้มบางๆ ออกมา “อื้ม”เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยเข้าไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อเด็กน้อยเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อ นางจึงกวาดตามองไปที่แขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง ทว่าเม่ยเอ๋อร์ก็ไล่กู้หยวนซูตั้งแต่แรกแล้ว “ไสหัวไป!”“เจ้าน่ะสิไสหัวไป! ข้ามีธุระสำคัญ” กู้หยวนซูกล่าวด้วยสีหน้าโมโห ก่อนจะเคลื่อนสายตาจากต้าซือมิ่งไปมองเยี่ยนอวี๋ “เยี่ยนจื่ออวี๋! ข้ามาหาเจ้า”“หืม?” เยี่ยนอวี๋มองกู้หยวนซูด้วยความสนใจเล็กน้อยกู้หยวนซูสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดับความเดือดดาลในใจลง นางกล่าวอย
