“…”เยี่ยนอวี๋อ ้าอึ้ง นางเดือดดาลจนแทบจะระเบิดแล้ว!ต้าซือมิ่งยังดึงดันพูดว่า “เจ้าเกี้ยวพาข้าแล้วทิ้งขว้างไม่พอ ยังลบความทรงของข้าทิ้ง ตอนนี้ยังไม่ยอมรับ พี่รองช่วยตัดสินให้ที”เยี่ยนจื่อเสา “…”ข้ามาทำอะไรที่นี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทั้งหมดนี้มันเรื่องบ้าอะไรกันเยี่ยนจื่อเสางุนงงไปหมด เม่ยเอ๋อร์กลับพูดขึ้นว่า “ตัดสินอะไรคุณหนูใหญ่ทำอะไรก็ถูกต้อง เพราะเจ้ามันเลว คุณหนูใหญ่จึงทิ้งเจ้าต่างหาก!”คำพูดนี้ทำให้ต้าซือมิ่งมองเม่ยเอ๋อร์อย่างตั้งใจ เขารู้สึกชื่นชมตรรกะของนางคนนี้มากนัก ครั้นเมื่อเขากำลังจะบอกว่าตนเห็นด้วยแต่เยี่ยนอวี๋กลับไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้เอ่ยสิ่งใดแล้ว “หุบปาก!”“ขอรับ” ต้าซือมิ่งกลับไปกางกระโจมต่อราวกับเป็นผู้ครองเรือนที่ดี เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็หัวเสีย ไอ้คนสารเลว คงไล่ไปไหนไม่ได้แล้วเขาเป็นพ่อของเสี่ยวเป่า จะทุบตีก็ทุบตีให้ตายไม่ได้เยี่ยนอวี๋จึงทำได้เพียงหลับตาข้างเดียว กลับไปนั่งสมาธิ นาง…ไม่เคยพบเจอคนเช่นนี้จริงๆ!
เยี่ยนจื่อเสาก็เช่นกัน เขาไม่คิดเลยว่าต้าซือมิ่งผู้ที่ดูเป็นคนมีความสามารถเช่นนี้จะเป็น… คนเช่นนี้ ทำ… ไม่รู้จักละอายใจบ้างเลยทว่าเม่ยเอ๋อร์กลับคิดต่าง นางรู้สึกดีใจมาก เพราะนางคิดว่าถึงแม้ต้าซือมิ่งจะเก่งกาจ แต่คุณหนูใหญ่เก่งกว่าเขา คุณหนูใหญ่ลบความทรงจำของต้าซือมิ่งคนนี้ได้ด้วย!ในขณะที่ต่างคนต่างคิดกันไปคนละทิศทางภายใต้บรรยากาศชวนอึดอัด อินสวินอี้ก็เดินเข้
