ามาพอดี เมื่อเขามาถึง เยี่ยนอวี๋ก็ลากเขาไปคุยธุระราวกับได้รับอิสระทันที“…”ต้าซือมิ่งที่กางกระโจมเสร็จแล้วก็ยิ้มออกมาเบาๆ เขายื่นมือไปลูบใบหน้าน้อยๆ ของเด็กน้อย ฝ่ายหลังพึมพำออกมาเบาๆ และยังจับนิ้วของท่าพ่อของเขาไว้ด้วยความคล่องแคล่ว ต้าซือมิ่งที่ถูก ‘จับ’ ก็หัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย…อินสวินอี้ที่เพิ่งเบี่ยงเบนความสนใจจากจิตนาการมากมายในหัวเมื่อครู่นี้มาอยู่บนกระดาษแผ่นหนึ่ง สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เคร่งขรึม“ท่านหมายความว่าทั้งอาณาจักรโยวตูในบัดนี้ถูกปีศาจเหล่านี้รุกรานหรือ”
อินหลิวเฟิงเองก็กำลังมองภาพที่เยี่ยนอวี๋วาดออกมา เขารู้สึกตกใจ แววตาเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาถึงกับสงสัยว่าอาจจะเป็นแผนการชั่วร้ายของราชสำนักก็เป็นได้!“อืม รวมถึงเมืองหลวงตี้ชิวก็ถูกรุกราน” เยี่ยนอวี๋เคาะนิ้วเรียวยาวบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบ “ดังนั้น บัดนี้ข้ายังคงสงสัยว่าราชสำนักมีส่วนร่วมในเรื่องนี้หรือไม่”อินสวินอี้พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ดูจากเรื่องนี้แล้ว ความเป็นไปได้ที่องค์จักรพรรดิจะลงมือนั้นมีน้อยนัก เพราะโยวตูที่เขาต้องการคือเมืองโยวตูที่เจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่ง แต่ก็มิอาจปฏิเสธได้ว่าเขาคอยผสมโรงในเรื่องนี้”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ข้าจึงมีแผนให้คนตำหนักซือมิ่งอยู่รอบนอก ส่วนคนสำคัญยังต้องให้ท่านเป็นผู้จัดการโยกย้าย”“ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนโปรดวางใจ คนของสำนักจวินจื่อและจวนอ๋องของข้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว ท่านต
