อย“อือ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเหมือนจะรู้สึกตัว เขางึมงำเล็กน้อย มือข้างหนึ่งของเขาทำท่าคว้าอากาศสองสามที อีกมือหนึ่งยังคงจับเสื้อของท่านพ่อของเขาไว้แน่นเยี่ยนอวี๋ช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาอย่างเบามือ มิได้สัมผัสโดนตัวต้าซือมิ่ง และเพราะว่านางไม่คุ้นชินกับกลิ่นคนแปลกหน้านัก นางจึงเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว ครั้นเมื่อนางกำลังอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั้น“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คว้าไปเรื่อยจนคว้าโดนมือของท่านแม่เขาก็กอดมือของท่านแม่ไว้ ‘ทันที’ !แค่ก…เจ้าตัวน้อยเป็นคนคล่องแคล่วมาตลอด แม้แต่เวลาหลับก็เช่นกันมือของเยี่ยนอวี๋จึงสัมผัสแผ่นอกของต้าซือมิ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว
เยี่ยนอวี๋ “…”นางตะลึงงันต้าซือมิ่งที่จู่ๆ ก็ถูกสัมผัสตัว เขาก็ลืมตาขึ้น และยังเบิกกว้างราวกับตกใจมาก! ไม่ใช่ตาสะลึมสะลืออย่างเมื่อครู่นี้เยี่ยนอวี๋ “…”นางตะลึงกว่าเดิมเยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ ‘ก่อเรื่อง’ ไม่รู้เรื่องเลย เขากลับยังหัวเราะคิกคักเพราะนอกจากเขาจะจับท่านพ่อไว้ได้ในขณะนอนหลับแล้ว ยังมีท่านแม่อยู่ข้างๆ ด้วยมันเป็นเสียงแปลกประหลาดที่ดังขึ้นขณะเขาหลับ…อาจจะเป็นเพราะเสี่ยวเป่า ‘จอมพลัง’ มีความสุขเกินเหตุ เขายังพยายามจับมือของท่านแม่ของเขายัดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อเยี่ยนอวี๋ไม่ทันตั้งสติได้ นางได้แต่มองดูตนเอง ‘ลูบไล้’ ต้าซือมิ่งครั้งแล้วครั้งเล่าต้าซือมิ่งท่านนั้นก็ปล่อยให้นาง ‘ลูบเปล่า’ เช่นนี้มิได้ เขาถือโอกาสจับมือบอบบางไร้กระดูก
