ชินี จะมีผู้ใดบังอาจสวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยต่อหน้านางเล่า วอนหาเรื่องตายชัดๆจากนั้นนางก็ผงะจริงจังอีกครั้ง เพราะว่านางเห็นดวงตาสีม่วงแสดงความงัวเงียคู่นั้นลืมขึ้นมาแล้ว ราวกับมีเวทย์มนต์ไร้เทียมทานสามารถกลืนกินสรรพสิ่งที่สัมผัสและจ้องมองมัน“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?” ต้าซือมิ่งลืมตาสะลึมสะลือ เขาไม่คิดว่าปฐมราชินีเยี่ยนจะบุกเข้ามาหาเขากลางดึกเช่นนี้ ทว่าเมื่อตั้งใจดูแล้วก็เห็นว่าเป็นนางจริงๆ ด้วยเจ้าปลาน้อย[1]ตัวนี้ ในที่สุดก็กินเบ็ดแล้วสินะ เยี่ยมไปเลยต้าซือมิ่งที่ตบหลังของเด็กน้อยเบาๆ อย่างเกียจคร้าน เขาก็ยื่นมือไปตบพื้นที่ว่างข้างๆ “นอนด้วยกันหรือไม่”เมื่อเยี่ยนอวี๋ตั้งสติได้ นางก็ตากระตุก ก่อนจะเม้มปากพูดว่า “คืนเสี่ยวเป่าให้ข้า”ต้าซือมิ่งกางแขนข้างหนึ่งออก อีกข้างหนึ่งก่ายบนหน้าผาก เขาหลุบตาลงเล็กน้อยและกล่าวอย่างมีเมตตาว่า “เจ้ามาอุ้มไปสิ”
เยี่ยนอวี๋กวาดตามองเขา นางเห็นความอ่อนล้าบนใบหน้างามดั่งหยกใบนั้น ทำให้นางคิดถึงภารกิจอันหนักหน่วงที่นางมอบให้เขาทำก่อนหน้านี้ นางจึงเดินขึ้นหน้าไปไม่ได้พูดอะไรอาจจะเป็นเพราะต้าซือมิ่งถอดชุดคลุมออก กลิ่นอายของเขาตลบอบอวลในกระโจม ราวกับกลิ่นธูปหอมโชยสะอาดสดชื่นและบริสุทธิ์ไร้มลทิน ทำให้เยี่ยนอวี๋อดหดจมูกลงไม่ได้ต้าซือมิ่งที่ค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง เขาก็นิ่งไปราวกับหลับไปอีกครั้งอย่างสงบ ทำให้เยี่ยนอวี๋เหลือบมองเขาอีกครา ก่อนจะเอื้อมมือไปอุ้มเด็กน้
