ละนอนหลับสบายได้เช่นนั้น ในขณะที่นางนอนไม่หลับ!กระโจมสองหลังห่างกันไม่ไกลนัก เยี่ยนอวี๋เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วจากนั้นนางก็เปิดม่านประตูกระโจมขึ้นด้วยความ ‘ฉุนเฉียว’ สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเจ้าตัวน้อยกำลังนอนหลับปุ๋ยกับเจ้าตัวใหญ่หรงอี้ที่ถอดชุดคลุมสีดำของต้าซือมิ่งออก สวมเพียงชุดชั้นในและกางเกงขายาวสีขาว เผยให้เห็นรูปร่างที่เพรียวบางและมีสัดส่วนโดยเฉพาะขาที่ยาวจนไม่มีที่วางคู่นั้น สะดุดตาเป็นพิเศษเขาในยามนี้กำลังนอนตะแคงข้าง ประจันหน้าเยี่ยนอวี๋พอดี อ้อมอกเขายังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ข้างใน เมื่อเทียบกันแล้ว สัดส่วนของเด็กน้อยและขาอันเรียวยาวของเขาก็ต่างกันมาก! ย่อมทำให้เป็นที่สะดุดตาเป็นธรรมดาเยี่ยนอวี๋ที่มาด้วยความ ‘ฉุนเฉียว’ ก็ชะงักเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะตะลึงกับขายาวคู่นั้น นางคิดว่าตนเองไม่เคยเจอขายาวเช่นนี้มาก่อน ทว่าเมื่อละสายตาออกไปแล้ว นางก็มองไปที่เด็กน้อยทันทีเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกในยามนี้ขดตัวอยู่บริเวณหน้าอกของต้าซือมิ่ง เขาหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว มือที่จับไปทั่วของเขาทำให้เยี่ยนอวี๋เห็นแผ่นอกวับๆ แวมๆ ของต้าซือมิ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ผิวของเขาเนียนขาวกว่าชุดชั้นในสีขาว ราวกับจะเรืองแสงภายใต้เสื้อผ้าที่ปกปิดวับๆ แวมๆ เช่นนี้ ยิ่งเป็นสร้างเสน่ห์อันน่าดึงดูดอย่างยากที่จะปฏิเสธได้“…” เยี่ยนอวี๋ผงะอีกครั้ง นางไม่เคยเห็นผู้ใดใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยเช่นนี้มาก่อน ในฐานะที่เป็นปฐมรา
