วเป่าลงต้าซือมิ่งที่กล่อมเด็กน้อยเสร็จแล้วก็ถามว่า “พี่รองจะคุยด้วยหรือ”เยี่ยนจื่อเสาเก็บอารมณ์โมโห “เพิ่งคิดจะมาทำดีกับเสี่ยวเป่าตอนนี้ ก่อนหน้านี้หายไปไหนมาเล่า!”“ข้าผิดเอง” หรงอี้ก้มศีรษะน้อมรับผิด คำพูดนี้ทำให้เขาคิดว่าอินสวินอี้พูดถูก ไม่ต้องสนใจว่าเมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้น การที่ไม่ได้เห็นเด็กน้อยกำเนิดและไม่ได้อยู่ข้างกายเขาเป็นความผิดมหันต์ที่มิอาจแก้ไขได้
เยี่ยนอวี๋เดินมา พูดขึ้นว่า “ไม่เกี่ยวกับเขา” ไม่ว่าสิ่งที่ต้าซือมิ่งคนนี้พูดมีความจริงและความเท็จมากน้อยเพียงใด เด็กน้อยก็เป็นของนาง ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้นถึงแม้เด็กน้อยอยากได้พ่อ นั่นก็เป็นเรื่องของเด็กน้อย สำหรับนางแล้ว ชายคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้เพียงน้อย“ข้า…”เยี่ยนอวี๋ที่ครุ่นคิดชัดเจนแล้ว นางกำลังจะเอ่ยแต่แล้ว…“ไม่เกี่ยว แล้วเจ้าจะให้กำเนิดเสี่ยวเป่าเองได้รึ” ต้าซือมิ่งหรงถามกลับ
