น…“ข้าช่วยเจ้ากางอีกกระโจมดีหรือไม่” ต้าซือมิ่งที่รับรู้ถึงสายตาของมารดาเด็กน้อย เขายังหันกลับไปมองและถามอย่างตรงไปตรงมา“ข้ายังมีอีกหลัง”เมื่อสิ้นเสียงพูด เยี่ยนจื่อเสาก็เอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่รอเยี่ยนอวี๋ตอบ“ยังมีหน้าจะถาม! ยังไม่รีบกางอีก” สารเลวนี่ถือว่ายังรู้จักมารยาท รู้ว่ายังไม่แต่งงานห้ามอยู่ร่วมชายคาเดียวกันไม่สิ!ไม่ใช่แล้ว!สารเลวนี่…“พี่โมโหจนเสียสติไปแล้ว” เยี่ยนจื่อเสาตบท้ายทอยเบาๆ ก่อนจะเดินจ ้าอ้าวไปทางต้าซือมิ่ง เขาไม่มีทางปล่อยให้สารเลวที่รังแกน้องสาวของเขาทำตัวเอ้อระเหยลอยชายเช่นนี้!เพียงแต่เมื่อเยี่ยนจื่อเสาเพิ่งเดินไป ต้าซือมิ่งที่กางกระโจมเสร็จก็เรียก “พี่รอง?”“…” เยี่ยนจื่อเสาสะดุดขาตนเองจนเกือบจะล้มคะมำทว่าต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยอยู่ก็ประคองพี่เขยรองไว้
เมื่อเยี่ยนจื่อเสาทรงตัวได้แล้ว สิ่งที่เห็นคือดวงตางดงามและบริสุทธิ์ราวกับเสี่ยวเป่าของต้าซือมิ่ง เขา…“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เหมือนจะตื่นขึ้นมา เขาก็ขยับเขยื้อนตัวเล็กน้อยต้าซือมิ่งลูบหลังอันนุ่มนิ่มเบาๆ เพื่อกล่อมเด็กน้อย “โอ๋”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้กลิ่นอายเข้มข้นของท่านพ่อ เขาก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อเขา ก่อนจะนอนหลับต่อไปเยี่ยนจื่อเสาคอยดูอยู่ข้างๆ เขาย่อมสัมผัสถึงการดูแลเอาใจใส่ของต้าซือมิ่งที่มีต่อเสี่ยวเป่า เมื่อครู่นี้เขาถูกกระโจมบังไว้ จึงไม่รู้ว่าในขณะที่ต้าซือมิ่งกางกระโจมนั้น เขาก็มิได้วางเสี่ย
