างด้วยซ ้า จึงทำให้นางอยากสู้ด้วยสักยก“จิ๊ด…” ลูกหนูน้อยที่มีชีวิตอยู่เหมือนกับอากาศธาตุรีบกระโดดออกจากตัวเม่ยเอ๋อร์ทันที มันไม่ไปด้วยหรอกนะ ต้าซือมิ่งนั่นเจ้าเล่ห์จะตายไป“ขี้ขลาด!” เม่ยเอ๋อร์ดูแคลนลูกหนูน้อยลูกหนูน้อยกระโดดไปที่อินหลิวเฟิงแล้ว มันตัดสินใจอยู่กับคนขี้ขลาด ย่อมปลอดภัยกว่า
“ไม่มีใครต้องไปทั้งนั้น” เยี่ยนอวี๋ไม่อยากให้พี่รองและเม่ยเอ๋อร์หาเรื่องใส่ตัว “ดึกมากแล้ว อาบน ้าและนอนเถอะ”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เยี่ยนจื่อเสาไม่เต็มใจนัก!เยี่ยนอวี๋เพียงตบไหล่ ‘ที่มีหนาม’ ของเขาเบาๆ ในขณะเดียวกันก็พูดกับกับอินหลิวเฟิงว่า “หลิวเฟิง เมื่อท่านพ่อของเจ้าเสร็จธุระแล้วให้เขามาพบข้า ข้ามีธุระสำคัญต้องคุยกับเขา”อินหลิวเฟิงแสดงสีหน้าจริงจังทันที “เรื่องอุทกภัยหรือ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว ยังไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหานี้อย่างไรดีนางพอจะมีแผนการโดยคร่าวๆ ในตอนนี้ แต่นางยังต้องลงไปใต้น ้าอีกครั้ง จึงจะมั่นใจในแผนการได้“ได้ ข้าไปหาท่านพ่อของข้าเดี๋ยวนี้” อินหลิวเฟิงสังเกตเห็นสีหน้าของเยี่ยนอวี๋ที่แสดงความกลุ้มใจชัดเจน เขาจึงพาเอ้อร์เหมาจากไปอย่างไม่ชักช้าเอ้อร์เหมาทอดถอนใจตลอดทาง…หลังจากทุกคนจากไปหมดแล้ว เยี่ยนอวี๋ก็มองออกไปไม่ไกลต้าซือมิ่งที่อยู่ทางนั้นกำลังกางกระโจมด้วยท่าทางช ่าชอง ท่วงท่าสบายๆ ราวกับทวยเทพเพิ่งสถิตในโลกมนุษย์ กำลังเตรียมสัมผัสการใช้ชีวิตอย่างอารมณ์ดี
เยี่ยนอวี๋เห็นแล้วก็ปวดฟั
