ามหวาดกลัวและไม่คิดจะยอมรับผิดเลย ทำให้เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะนักเยี่ยนจื่อเสาจึงทำลายความเงียบ “เจ้าเป็นคนรังแกน้อง… อืมรังแกเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของพวกเราหรือ”“อาจจะเป็นนางที่รังแกข้า” ต้าซือมิ่งตอบอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาตะลึงงัน“แค่ก!” อินหลิวเฟิงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองไม่ควรอยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นอาจจะถูกฆ่าปิดปากได้ “เอ่อ… กู้ไหน่ไน ต้าซือมิ่ง ข้าขอลาไปก่อน”“ช้าก่อน” เยี่ยนอวี๋กล่าวอินหลิวเฟิง “…”เขารู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา“นายท่านน้อยอย่ากลัว” เอ้อร์เหมาให้กำลังใจนายท่านน้อยของเขาอินหลิวเฟิงตระหนักได้ว่าเขาต้องตายด้วยปากพล่อยๆ ของลูกน้องไร้ประโยชน์คนนี้สักวันหนึ่งเป็นแน่ทว่าต้าซือมิ่งที่เพิ่งเปิด ‘เครื่องทำความเย็น’ ให้อินหลิวเฟิง เขาก็อุ้มลูกพลางพูดว่า “เช่นนั้นข้าและเสี่ยวเป่าไปนอนก่อน”
“ ไม่…” เยี่ยนอวี๋ค้านทว่าต้าซือมิ่งอุ้มลูกจากไปแล้ว!“เจ้าคนสารเลว!” เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะจริงๆ!“สารเลวจริงๆ! ไร้ยางอายเช่นนี้…” เยี่ยนจื่อเสาที่เพิ่งตั้งสติได้ก็ไม่คาดคิดเลยว่าคนที่รังแกเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังแว้งกัดเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เช่นนี้??!“ไม่ได้! ข้าต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!” เยี่ยนจื่อเสาทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะเก่งกาจมากก็ตาม เขาก็ต้องเรียกคืนความยุติธรรมให้น้องสาวของเขา คนบ้าอะไรกัน!“ข้าไปด้วย” เม่ยเอ๋อร์พร้อมนานแล้ว นางรู้ตั้งแต่แรกว่าต้าซือมิ่งคนนี้แข็งแกร่งมาก น่าจะแข็งแกร่งกว่าน
