“เรียกข้าว่าปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”เยี่ยนอวี๋แก้ไขคำเรียกของเขาทำให้เพลิงแห่งความสอดรู้สอดเห็นในใจของอินสวินอี้ค่อยๆ ดับลงทว่าต้าซือมิ่งที่ถูกแก้กลับไม่สนใจ น ้าเสียงของเขายังคงสง่ากระทั่งแฝงไมตรี ราวกับเอาอกเอาใจ “เอาที่เจ้าชอบ”“!”“!!”ผู้คนที่สงบลงครู่หนึ่งก็ตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่าอีกครั้ง!พวกเขารู้สึกได้ว่าต้าซือมิ่งปฏิบัติต่อปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนต่างจากปกติ!หรือว่า… ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนผู้งดงามท่านนี้ ลูกของนางคือลูกของต้าซือมิ่งจริงๆ!นะ… นี่มัน…นะ…. นั่นมัน…เชี่ย! มารดามันเถอะ…
“ตะ… ต้าซือมิ่ง?” กู้หยวนซูตะลึงงัน เพราะว่าต้าซือมิ่งที่อ่อนโยนเป็นที่ชื่นชอบและอัธยาศัยดีเช่นนี้ แม้แต่เซ่าซือมิ่งในตำหนักซือมิ่งเช่นนางก็ไม่เคยเห็น!เฉินฉุนเฟิงเองก็กลืนน ้าลายอย่างเหลือเชื่อ เขารู้สึกฟ้าร้องโครมคราม เขาเองก็ไม่เคยเห็นต้าซือมิ่งท่านนี้ปฏิบัติต่อผู้ใดอย่างเป็นมิตรเช่นนี้ ในความทรงจำของเฉินฉุยเฟิง ต้าซือมิ่งที่ดำรงตำแหน่งซือมิ่งห้าปีท่านนี้ เขามีชีวิตดุจดั่งเทพมาตลอด เขาดำรงตำแหน่งซือมิ่งในตำหนักซือมิ่งอย่างเฉยชา จนกระทั่งองค์จักรพรรดิท้าทายอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ ต้าซือมิ่งผู้หลุดพ้นจากทางโลกก็แสดงความสามารถอันแก่กล้า ‘บดขยี้’ จักรพรรดิผู้ทะเยอทะยานจนเป็นฝุ่นธุลีทว่าหลังจากนั้น ผู้คนมากมายต่างคิดว่าต้าซือมิ่งอายุน้อยต้องการขยายอำนาจเข้าปกครองต้าซย่า เขากลับหลุดพ้นทางโลกต่อไป จากไปโดยไม่สนใจเรื่อ
