งภายหลังแม้เพียงน้อย…ดังนั้น…“ต้าซือมิ่ง?”เฉินฉุยเฟิงเหม่อมองต้าซือมิ่งอย่างสงสัยในชีวิต แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ถูกพลังนิรนามของต้าซือมิ่งสะเทือนจนตกใจ เขารีบหลุบตาลงทันทีใช่แล้ว! ไม่ผิด เขายังเป็นต้าซือมิ่งไร้เทียมทานคนนั้น ถึงแม้เขาจะดู ‘เป็นมิตร’ ทว่าก็เป็นมิตรกับปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนเพียงผู้เดียวเท่านั้น
ความจริงก็เป็นดั่งที่เฉินฉุยเฟิงคิด หลังจากต้าซือมิ่งพูดกับมารดาของเด็กน้อยเสร็จแล้ว เขาก็ถามขึ้นด้วยน ้าเสียงที่ถึงแม้จะไพเราะดั่งเครื่องดนตรี ทว่ากลับแฝงความแปลกแยกและดูแคลน“พวกเจ้ารวบรวมกำลังไว้ที่นี่ ต้องการกระทำสิ่งใด”“!” เฉินคั่วสะดุ้ง รีบโยนความรับผิดชอบไปทันที “กระหม่อมได้รับคำบัญชาให้ติดตามกู้เซ่าซือมาโยวตู ทุกอย่างดำเนินการตามคำสั่งของเซ่าซือมิ่งกู้พ่ะย่ะค่ะ”“กระหม่อมก็เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!”“กระหม่อมก็เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!…”เหล่าขุนนางราชสำนักที่ขี้ขลาดขึ้นมาในทันใดก็โยนความรับผิดชอบไปที่กู้หยวนซู ความจริงแล้วพวกเขาก็ได้รับคำสั่งมาช่วยเหลือกู้หยวนซูจริงๆ ดังนั้นโดยหลักการแล้ว พวกเขาก็แค่พูดตามความจริงเท่านั้นกู้หยวนซูหน้าซีดลงอีกครั้ง นางคุกเข่าข้างหนึ่งลง “ทูลต้าซือมิ่งซูเอ๋อร์ได้รับบัญชาองค์จักรพรรดิให้มาเชิญโยวตูอ๋องผู้มิอาจแก้ไขปัญหาอุทกภัยและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนผู้อาจเป็นภัยต่ออุทกภัยครั้งนี้ไปเมืองหลวงเพื่อทูลรายงานต่อพระพักตร์องค์จักรพรรดิเพคะ”“ก่อนที่กระหม่อมจะได้รับบัญชา กร
