ี่ยวอวี๋เอ๋อร์! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้า! คือนางแน่นอน!” เยี่ยนชิงที่เพิ่งตื่น เขาก็ตื่นเต้นดีใจมาก แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้สวมเรียบร้อย“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!”“ใช่ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเจ้าแน่นอน” เยี่ยนหงชวนที่ตกใจจนตื่นก็กุมขมับอย่างหมดคำพูด “เจ้าใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถิด เป็นถึงเจ้าสำนัก กลับทำตัวไม่เหมาะสมเช่นนี้”“อ้อ!” เยี่ยนชิงรีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปทางนั้น “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังอยู่ในเขตโยวตู แต่ดูจากตำแหน่งแล้วไม่ใช่เมืองโยวตู เหมือนจะเป็นบริเวณแม่น ้าลั่วสุ่ยมากกว่า”“แม่น ้าลั่วสุ่ยถูกต้องแล้ว” เยี่ยนหงชวนพยักหน้า เขารู้ว่าหลานเฒ่าคนนี้ศึกษาแผนที่ของอาณาเขตต้าซย่าทุกวันเพียงแค่อยากรู้ว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน“เช่นนั้นแสงนี่คืออะไร” เยี่ยนชิงไม่เข้าใจ “ราวกับส่องลงมาจากตำหนักจันทรา หรือว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะเป็นฉางเอ๋อร์เทพธิดาแห่งดวง
จันทร์กลับชาติมาเกิด? หากเป็นเช่นนั้นไม่ดีหรอก ฉางเอ๋อร์อยู่ตัวคนเดียวเดียวดายนัก ไม่ดีหรอกไม่ดี…”“ดูดีๆ สิ แสงนั่นแค่บังเอิญวาบผ่านพระจันทร์” เยี่ยนหงชวนจึงชี้แนะหลานเฒ่าเช่นนี้“เช่นนั้นก็ดี! เช่นนั้นก็ดีแล้ว! ฉางเอ๋อร์ไม่ดีจริงๆ ชะตาชีวิตไม่ดีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเราต้องมั่งคั่งสูงศักดิ์ ชีวิตสงบสุขชั่วนิรันดร์” เยี่ยนอวี๋คิดอย่างมีความสุข จนเมื่อมีบุรุษที่ชื่อหรงอี้คนหนึ่งบอกเขาว่าจะมอบความสงบสุขให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ตลอดชีวิต เข
