ัญญาว่า “เสี่ยวเป่าวางใจเถอะ พ่อไม่หนี พ่ออยู่ที่นี่”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหลับไปอย่างสบายใจเยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยเบาๆ สายตามองต้าซือมิ่งอย่างพินิจพิเคราะห์ “สรุปแล้วเมื่อครั้งแรก เจ้าเป็นคนรังแกเสี่ยวเป่า โยนเขาลงไปในดินโคลนหรือ”“แค่ก!” ต้าซือมิ่งราชสำนักเกือบจะโดนน ้าร้อนลวกมือ เขาพูดด้วยน ้าเสียงไม่มีทางเลือกว่า “ในสายตาของเจ้า ข้าเป็นคนใจร้ายเช่นนั้นเลยหรือ”“ความจริงเป็นเช่นนั้น” เยี่ยนอวี๋กล่าว“เจ้าต้องรู้นะว่าข้าอุ้มเขาครั้งแรก จะพลั้งมือบ้างก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงมิได้ เขาตัวเล็กเช่นนี้ ข้ายังกลัวว่าถ้าออกแรงมากเกินไปจะทำให้เขาแตกหัก…”
“เจ้าก็เลยโยนเขาลงไปในดินโคลน”“หากเจ้าอยากจะคิดเช่นนั้น ก็ได้”“เจ้ายังเปลื้องผ้าเขาด้วย หมายความว่าอย่างไรกัน”ต้าซือมิ่งผู้ไร้วาทศิลป์ บัดนี้เขากำลังเผชิญกับการไต่สวนขั้นวิญญาณที่ยากที่สุดในชีวิต เขาจำเป็นต้องตอบอย่างจริงใจว่า “แต่เดิมข้าตั้งใจจะอาบน ้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ตอนนั้นเขากลิ้งมาหาข้า เจ้า…”“อาบน ้าหรือ อาบในดินโคลนน่ะหรือ”“ข้าเป็นพ่อครั้งแรก ไม่มีใครชี้แนะ พวกเจ้ายังมาเร็วเช่นนี้ ข้า…”“ก็เลยโยนความผิดให้อินหลิวเฟิง?”“แค่ก!” ต้าซือมิ่งที่พ่ายแพ้ราบคาบพยายามนิ่งไว้ เขาทำพืชตะไคร่น ้าพลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ตอนนั้นข้าให้ผู้อื่นพบข้ามิได้ จักรพรรดิหยวนคังกำลังลอบตามฆ่าข้า”“เขาตามฆ่าเจ้า?” เยี่ยนอวี๋ถูกเบนความสนใจไปทันที
