ช่า!ปลาตัวใหญ่อ้วนพีหลากสีตัวหนึ่งถูกเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตัวเล็กกว่ามันหลายเท่าดึงออกมาจากใต้ดินโคลนราวกับถอนหัวไชเท้าช่าๆ!ปลาตัวใหญ่อ้วนพียังคงพยายามดิ้นรน รอบตัวมันแผ่ซ่านรังสีศักดิ์สิทธิ์อันเหลือเชื่อ ดูก็รู้ว่ามิใช่สัตว์ธรรมดา มิหนำซ ้ามันยังส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับตบศีรษะมันไปหนึ่งที “อ้ะเนะ!”ปลาตัวใหญ่อ้วนพีตัวนั้นก็ถูกตบจนตาลายราวกับจะสลบไปเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงลากปลาตัวใหญ่อ้วนพีที่แน่นิ่งไปแล้วกลับไปหาท่านแม่คนงามของเขา “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เสี่ยวเป่าจับปลาตัวใหญ่ๆ ได้! รีบเอากลับไปให้เม่ยเอ๋อร์ทำอาหารเถอะ ไชโย..เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก นางเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้เด็กน้อย ทำให้ลูกสุดที่รักที่ท้ายที่สุดก็ตัวสกปรกมอมแมมกลับมาสะอาดสะอ้านอีกครั้งในระหว่างนี้ เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังจ้องปลาตัวใหญ่อ้วนพีของเขาเขม็ง ราวกับกลัวว่ามันจะหนีไป
ต้าซือมิ่ง “…”เขามองเด็กน้อยก่อนจะหันไปมองปลาตัวนั้นที่ใหญ่กว่าเด็กน้อยสองถึงสามเท่าเป็นอย่างน้อย เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เสี่ยวเป่าจับปลาเป็นแล้ว และยังเป็นปลาเย่ว์สวินอายุเกือบหมื่นปีด้วย”แม้พลังการโจมตีของปลาประเภทนี้จะไม่รุนแรงมาก ทว่ายิ่งปลาเย่ว์สวินมีอายุมากก็ยิ่งซ่อนตัวเก่ง เอาเป็นว่าเขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่าแถวนี้จะมีปลาเย่ว์สวินซ่อนอยู่ด้วย ทว่าลูกของเขาไม่เพียงแต่จะรู้ เขายังจับมันออกมาด้ว
