ย“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกเชยชมก็โบกมืออวบอ้วนของตน “อ้ะเนะเนะ!”เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด!“เก่งจริงๆ”หรงอี้เข้าใจสีหน้าของเด็กน้อย เขากล่าวชื่นชมอย่างจริงใจ“เสี่ยวเป่าเก่งเช่นนี้ พ่อจะทำปลาตัวนั้นให้เจ้ากินนะ ถือว่าเป็นรางวัลให้เสี่ยวเป่าที่จับปลาตัวใหญ่ได้”เมื่อได้ยินดังนั้น…“เจ้า?”“อ้ะ?”
เยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยแสดงสีหน้าสงสัยแบบเดียวกัน ทว่าคนหนึ่งไม่เชื่อว่าต้าซือมิ่งทำปลาเป็น ส่วนอีกคนหนึ่งไม่คิดว่าท่านพ่อจะทำข้าวต้มปลาเป็นจากนั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็รีบพยักหน้า เขาลูบท้องน้อยๆ ของตนเองพลางส่งเสียง “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เช่นนั้นท่านพ่อรีบทำอาหารเถอะ เสี่ยวเป่าหิวแล้ว“ที่แท้ก็หิวแล้วนี่เอง” เยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของเด็กน้อยนางอดเหลือบมองต้าซือมิ่งอย่างเย็นชาไม่ได้ต้าซือมิ่งเตะจมูกเป็นสันของตนอย่างรู้เท่าทัน เขารู้ว่ามารดาเด็กน้อยกำลังตำหนิเขาที่ไม่ได้ป้อนข้าวให้เด็กน้อย ทำให้เด็กน้อยหิวโซแต่เขาเป็นพ่อครั้งแรกนี่ ยังไม่คุ้นเคย…หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ไม่ได้เร่งเดินทางกลับโยวตู พวกเขาหาสถานที่ ‘ตั้งค่าย’ ใกล้หุบเขา เพื่อทำอาหารให้เสี่ยวเป่าเยี่ยนอวี๋รับรู้ได้ว่าในเมืองโยวตูยังมิได้เกิดสงคราม พวกเขาจึงไม่ต้องรีบกลับไปก็ได้ ในขณะที่ต้าซือมิ่งทำอาหารให้เด็กน้อย นางก็เริ่มปรับลมปราณเพื่อเตรียมทานพืชตะไคร่น ้าพืชตะไคร่น ้าเหล่านั้นที่ได้มาจากหอจวินเป่ามีพลังของตำหนักไท่ชาง ถึงแม้มันจะจางมาก
