ก็ตาม แต่สำหรับเยี่ยนอวี๋ในตอนนี้แล้ว มันคือสมุนไพรล ้าค่าที่ช่วยฟื้นตัวนางได้ดีที่สุด
“ทานพืชตะไคร่น ้าเปล่าๆ เช่นนี้ ไม่อร่อยหรอก ข้าเอาไปตุ๋นให้เจ้าหน่อยดีหรือไม่” หรงอี้รู้ว่าเยี่ยนอวี๋นำพืชตะไคร่น ้าออกมาเพื่อจะทาน เขาจึงเสนอตัวอย่างมีไหวพริบเยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมคิดจะหลอมพืชตะไคร่น ้าเป็นยาเม็ดแบบลวกๆนางก็มองไปที่ต้าซือมิ่งด้วยความสงสัย ทว่านางเห็นฝ่ายหลังพับแขนเสื้อขึ้น กำลังใช้มีดครัวหลากหลายประเภทที่นำติดตัวทำอาหารต่อไปอย่างชำนาญ…ก่อนหน้านี้ เยี่ยนอวี๋เห็นจากหางตาว่า ต้าซือมิ่งคนนี้จัดการปลาตัวนั้นอย่างคล่องแคล่ว ดูแล้วช ่าชองกว่าเม่ยเอ๋อร์และชุ่ยชุ่ยนอกจากนี้ ซุปหัวปลาที่กำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนหมอนั้นก็แสดงให้เห็นว่าต้าซือมิ่งพิลึกคนท่านนี้ เขาเก่งงานครัวจริงๆ ทำเอาเจ้าตัวน้อยน ้าลายไหลอยู่ข้างหน้าซุปหัวปลาแล้ว…“อ้ะ… พอ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้หิวโหยควบคุมน ้าลายตนเองไม่ให้ไหลออกมาพลางส่งเสียงร้องไปที่ท่านพ่อ จนเปล่งเสียง ‘พอ’ ออกมาถี่ๆ คาดว่าอีกไม่นานเขาคงร้อนใจจนเรียก ‘พ่อ’ ได้อีกแล้วท่าทางตะกละเช่นนี้ ทำเอาต้าซือมิ่งรื่นเริงนัก เขาวางลูกไว้บนหัวไหล่ มือข้างหนึ่งจับเด็กน้อยไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็เปิดฝาหม้ออันวิจิตรออกใครจะไปรู้ว่าต้าซือมิ่งท่านนี้จะพกหม้อติดตัว ซ ้ายังเพียบพร้อมอุปกรณ์ครัวทุกอย่างเช่นนี้…
สายตาของเยี่ยนอวี๋หยุดอยู่บนหม้อใบนั้น หม้อใบงามวิจิตรที่ส่องประกายระยิ
