บระยิบเหล่านี้สอดคล้องกับมาตรฐานความงามและการใช้งานของปฐมราชินีเยี่ยนในระดับหนึ่ง“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่สนใจ ในสายตาของเขาไม่มีหม้อเหล่านั้น มีเพียงซุปที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเขาแทบจะกระโดดเข้าไปในซุปแล้ว“ใกล้เสร็จแล้ว เสี่ยวเป่ารอหน่อยนะ” ต้าซือมิ่งหรงจับศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยไว้พลางกล่อมเด็กน้อยด้วยความอดทน มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คงเป็นเพราะไม่อยากให้เด็กน้อยรอนานเกินไปเยี่ยนอวี๋มองผู้ชายคนนั้นด้วยความสงสัย เขาใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามเคี่ยวซุปปลาให้กลายเป็นของเหลวๆ ให้บุตรของนาง ของเหลวๆนั่นก็ไม่รู้ทำออกมาอย่างไร มันส่งกลิ่นหอมสดชื่นนักเมื่อใส่ซุปหัวปลาลงไป ปลาที่ถูกเคี่ยวจนนิ่มและของเหลวๆค่อยๆ เดือด มันส่งกลิ่นหอมน่าทาน จากนั้นต้าซือมิ่งยังใส่ของที่ถูกสับเป็นชิ้นเล็กๆ ลงไป เยี่ยนอวี๋ไม่รู้เลยว่าคืออะไรทว่าเมื่อใส่ของเหล่านี้ลงไป ของเหลวๆ ในหม้อใบเล็กนั่นก็มีกลิ่นหอมโชยจนนางมีความอยากอาหารแล้ว…“อ้ะ! อ้ะๆๆๆๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทนอยู่นิ่งไม่ไหวแล้ว!
“เสร็จแล้ว ใจเย็น” ต้าซือมิ่งสงบอารมณ์ของเด็กน้อยที่กำลังรออาหารพลางตักข้าวต้มปลาให้เขา แสงสีม่วงจางๆ ยังห่อหุ้มข้าวต้มปลาไว้เพื่อลดอุณหภูมิลง“ว้าว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรนจนรอไม่ไหวแล้ว!ต้าซือมิ่งเองก็ว่องไวไม่แพ้กัน เขารีบป้อนอาหารให้เด็กน้อยที่โวยวายรอไม่ไหวทันทีเยี่ยนอวี๋คอยมองอยู่ตลอด…“อ้ะ! หงึบหงับ!” เยี่ยนเสี่ยวเ
