ป่าอ้าปากรับคำแล้วคำเล่า เขาดื่มด ่ากับรสชาติพลางพยายามเอียงถ้วยในมือท่านพ่อของเขา ท่าทีร้อนใจอยากจะยกซดลงไปให้หมดในคราเดียว ทว่าท่านพ่อของเขาก็เอียงถ้วยกลับมา “จับไม่ได้นะ เจ้าก้อนมอมแมม”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหดมือกลับมาพลางทานข้าวต่อไปและประท้วงเสียงอู้อี้ เสี่ยวเป่าไม่ใช่เจ้าก้อนมอมแมม เสี่ยวเป่างามๆ…“มีอีกเยอะ เจ้าจะรีบทำไม จะกินเท่าไหร่ก็ได้ ปลาตัวใหญ่กว่าเจ้าเสียอีก”“หงึบหงับ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ่งทานก็ยิ่งเคลื่อนไหวน้อยลง เขาค่อยๆ นั่งรอให้ท่านพ่อป้อนข้าวอย่างเชื่อฟังแล้ว แม้แต่ยามท่านพ่อของเขาไปเติมข้าวต้ม เด็กน้อยก็ไม่ได้ปีนขึ้นมาก่อกวน เขายอมนั่งนิ่งๆ แล้ว
ข้าวต้มสามถ้วยลงไปอยู่ในท้องของเขาในคราเดียว…“อ้ะ…”เสี่ยวเป่าบอกว่าเขาจะเอาอีกเยี่ยนอวี๋ “….” เจ้าเด็ก ‘ตะกละ’ นี่ลูกใครกันนะเยี่ยนอวี๋เริ่มนั่งไม่ติด นางจะลุกขึ้นไปห้ามไว้ กลัวว่าเด็กน้อยจะอิ่มท้องแตกเสียก่อนทว่าต้าซือมิ่งรู้ดี เขาวางถ้วยลงก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาพร้อมลูบท้องน้อยๆ ของเขา “พ่อว่าเจ้าอิ่มแล้วนะ”“อ้ะ!” เสี่ยวเป่าส่ายศีรษะ บอกว่าเขายังทานได้อีกต้าซือมิ่งใช้นิ้วดีดแก้มจ ้าม ่าน้อยๆ ของเขาเบาๆ “ค่อยกินนะ อีกอย่างต่อไปพ่อจะอยู่กับเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าจะกินเมื่อไรก็ได้”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตามองท่านพ่อของเขาทันที จากนั้นก็มองไปที่ท่านแม่ของเขา “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ?” ท่านแม่ ท่านแม่!จริงหรือขอรับ“…” เยี่
