ยนอวี๋รู้ดีว่าเป็นกลอุบายของต้าซือมิ่ง ทว่าภายใต้ดวงตาอันสดใส เต็มไปด้วยความปรารถนาและความอ่อนโยนนั้น นางทำได้เพียงพยักหน้าตอบเงียบๆ
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านพ่อไว้แน่นอย่างมีความสุขทันทีท่านพ่อรูปงามดีจังเลย! นอกจากเป็นคนงามแล้ว ยังมีเสียงเพราะๆตัวหอมๆ ด้วย และยังทำอาหารอร่อยกว่าเม่ยเอ๋อร์และชุ่ยชุ่ย ดีจังเลย…เจ้าตัวน้อยที่กลิ้งไปมาในอ้อมอกของท่านพ่อก็รู้สึกมีความสุขจนตัวจะลอยขึ้นไปอยู่แล้ว รอบตัวยังมีแสงสีชมพูแผ่ซ่านเด็กน้อยรื่นเริงและมีความสุขเช่นนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกทั้งสุขและทุกข์ใจ ก่อนหน้านี้นางคิดมาตลอดว่าเด็กน้อยไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไรทว่าบัดนี้ ถึงแม้นางยังคงคิดเช่นนี้ แต่ดูก็รู้ว่าเด็กชอบท่านพ่อคนนี้มาก…ลูกที่ตนเลี้ยงมาเองกับมือ เยี่ยนอวี๋ย่อมรู้ดี นางรู้ว่าถึงแม้เด็กน้อยดูเหมือนจะเชื่อฟังและคล้อยตามง่าย ทว่าอันที่จริงเขามีบุคลิกภาพที่สวนทางกับความรู้สึกนัก แม้ทารกน้อยอายุเพียงเท่านี้ แต่เขาก็มีความชื่นชอบ นิสัย และความสามารถในการตัดสินใจแล้ว“ทำให้เสี่ยวเป่าชอบได้เพียงนี้…” เยี่ยนอวี๋เหลือบมองต้าซือมิ่งที่กำลังเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยด้วยแววตาที่มิอาจคาดเดาได้ นางรู้แก่ใจดีว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายต่อเด็กน้อย มิเช่นนั้นเด็กน้อยเฉลียวฉลาดของนางคงไม่ถูก ‘ล่อซื้อ’ เร็วเช่นนี้ เขาเป็นพ่อโดยแท้…พ่อโดยแท้อืม…
เยี่ยนอวี๋กุมขมับไม่อยากคิดต่อไป ทว่าต้าซือมิ่งก็มองไปที่นางอีกครั้ง “ว่า
