กรรร…เสียงคำรามโหดเหี้ยมราวกับราชาปีศาจดังขึ้นจากข้างใต้‘ครอบครัว’ เยี่ยนอวี๋ก่อนจะซัดเอาเกลียวคลื่นยักษ์สีเขียวเข้มขึ้นมาบริเวณตำแหน่งที่แต่เดิม ‘ครอบครัว’ เยี่ยนอวี๋อยู่ จนกลายเป็นกระแสน ้าวนปั่นป่วนหากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋และต้าซือมิ่งไหวตัวทัน เกรงว่าพวกเขาคงถูกกลืนหายไปแล้วแน่นอนว่าต้าซือมิ่งที่ไม่ทันได้โอบแม่ลูกไว้ก็ได้แต่หวังให้ปฐมราชินีเยี่ยนจะช้าลงกว่านี้ เปิดโอกาสให้เขาบ้างทว่าปฐมราชินีเยี่ยนไม่ทราบสิ่งเหล่านี้เลย สายตาของนางเอาแต่จ้องมองกระแสน ้าวนที่ปั่นป่วน “ไม่ทันแล้วหรือ เอ่อ…” เยี่ยนอวี๋หันศีรษะไปมองต้าซือมิ่ง กำลังจะบอกว่าต้องเริ่มทำการชำระล้างเดี๋ยวนี้ต้าซือมิ่งเดินเข้าใกล้พูดว่า “หรงอี้ ถ้าเป็นเจ้า เรียกชื่อข้าก็ได้”“อืม” เยี่ยนอวี๋ไม่คุ้นชินกับการอยู่ใกล้ผู้คนมากนัก นางจึงก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว “ต้าซือมิ่งหรง เจ้าสามารถยั้งร่างมังกรของเสี่ยวอิงได้เมื่อใด”“ตอนนี้” ต้าซือมิ่งหรงที่เดินเข้าใกล้อีกครั้ง เขายื่นมือไปข้างหน้า“ส่งเสี่ยวเป่าให้ข้า ข้าช่วยดูแลให้ได้”
“มิต้อง!” เยี่ยนอวี๋ปฏิเสธทันควัน นางกอดเจ้าตัวน้อยไว้แน่นกว่าเดิม!ต้าซือมิ่งทำได้เพียงเก็บมือกลับไปเงียบๆ “เช่นนั้นเจ้าขึ้นไปรอข้างบนเถิด เมื่อข้าเสร็จแล้วเจ้าค่อยลงมา”“ได้” ครั้งนี้เยี่ยนอวี๋มิได้ปฏิเสธ นางหายวับขึ้นไปทันทีเหลือเพียงต้าซือมิ่งคนเดียว เขากุมขมับอยู่ที่เดิม “เฮ้อ” เขาไปขัดใจนางตั้งแต่เมื่
