อใดกัน ทำเอาเขาต้องรู้สึกประหม่าตลอดเวลาเช่นนี้… เขาไม่เคยรังแกนางเสียหน่อยนี่กรรร…ขณะที่ต้าซือมิ่งกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ‘ปีศาจเถาวัลย์’ นั่นก็พุ่งมาจะกลืนกินเขา“ไสหัวไปซะ”ต้าซือมิ่งที่หมดความอดทนซัดฝ่ามือไปที่กระแสน ้าวนก่อนจะหายวับไปหา ‘ปะการัง’ นั่นในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ก็โผล่ออกมาเหนือน ้า ‘เถาวัลย์’ ยักษ์นับไม่ถ้วนยังตามหลังนางมา มันต้องการดึงนางกลับไปใต้น ้า จนเกิดเป็นคลื่นลูกใหญ่
กระบี่ไท่ชางฟันเถาวัลย์เหล่านั้นทิ้ง มันปกป้องเจ้านายโดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้านายสั่ง หากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋บอกให้มันยั้งมือ มันคงสังหารไปถึงศูนย์รวมของปีศาจตัวนี้แล้ว“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวอิง จึงถูกทรมานถึงเพียงนี้” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยพลางมองเถาวัลย์เหล่านั้นที่เลื้อยพันกันบนแม่น ้าเย่ว์หมิงภายใต้แม่น ้าที่ไหลหลาก เถาวัลย์ที่แหวกว่ายในน ้าราวกับปีศาจแม่น ้ายักษ์ มันส่งกลิ่นเหม็นคาวและชั่วร้าย ทว่านอกจากเยี่ยนอวี๋แล้วก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าแท้จริงแล้วรยางค์เหล่านี้ก็คือมังกรที่แท้จริงหรืออิงหลงโบราณบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เริ่มแรกมันถูกตัดปีกไป จากนั้นถูกแยกพลังวิญญาณและร่างออกจากัน ก่อนจะถูกทำให้กลายเป็นปีศาจสร้างหายนะแก่ต้าซย่า เจ้าคนที่อยู่เบื้องหลังนี้…“ตกนรกสิบแปดขุม ทุกข์ทรมานด้วยกรรมที่ตนกระทำ มิอาจหลุดพ้นตลอดกาล!” เยี่ยนอวี๋จ้องไปในน ้าอย่างเยือกเย็น รอบตัวนางแผ่ซ่านพลัง
