ศักดิ์สิทธิ์ไปทั่วแม้ว่านางจะตายไปแล้ว แม้ว่านางจะยังไม่ฟื้นตัวดี ทว่าเยี่ยนอวี๋ในฐานะที่เป็นปฐมราชินีผู้สร้างโลกย่อมมีรังสีผู้สูงส่งอันเป็นเอกลักษณ์ทั้งบนโลกและสวรรค์ ทำให้เถาวัลย์ที่เลื้อยพันกันใต้น ้าชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด!
“อืม?” ต้าซือมิ่งหรงที่อยู่ใต้น ้ามองขึ้นมาทันที เขาเห็นมารดาของเด็กน้อยผ่านแม่น ้าที่หยุดนิ่งกะทันหัน นางช่างงามจรัสดั่งแสงตะวัน มิอาจคลาดสายตาได้ในฐานะที่เป็นปฐมราชินี นางเหมือนดวงตะวันที่นำพาทวยเทพสวรรค์เก้าชั้นฟ้า สรรสร้างดินแดนสงบสุข ในฐานะที่เป็นสตรี นางเป็นยอดผู้สร้างมนุษย์ที่เกิดจากแก่นแท้ของสวรรค์และโลก ทั้งงดงามและวิจิตรสตรีเช่นนี้…“มิน่าล่ะ ข้าจึงหลงนางจนจำอะไรไม่ได้เลย” ต้าซือมิ่งกุมขมับอย่างพ่ายแพ้ เขาถูกเถาวัลย์ที่ตั้งสติกลับมาได้จู่โจมใส่ราวกับความจริงที่กำลังตบหน้าเขาฉาดใหญ่…“ไสหัวไปซะ!” ต้าซือมิ่งหรงตวาดอย่างฉุนเฉียวจนสะเทือนถึงเถาวัลย์เหล่านั้นจากนั้นเขาก็กระโดดออกจากที่เดิม ทำท่ามือดันพื้นเหมือนอินทรีกลางเวหา แยกแม่น ้าที่อยู่ข้างหลังเขาออกเป็นสองฝั่ง และกำจัดเถาวัลย์ที่แหวกว่ายไปมานับไม่ถ้วนในแม่น ้าในขณะเดียวกัน แสงสีม่วงเจิดจ้าก็ปรากฏรอบ ‘ปะการัง’ ไม่หยุดและเพิ่มขนาดใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่องกรรร…
ฟิ้ว! ฟิ้วๆ…ร่างของปะการังดิ้นรนอย่างตื่นตระหนก มันคงไม่รู้ว่าตนเองถูก‘สายริ้ว’ เหล่านี้รัดตัวตั้งแต่เมื่อใด แต่ไม่ว่ามันจะรู้หรือไม่ ถึงอย่างไรม
