ันก็หลุดรอดไปไม่ได้ ต้าซือมิ่งาชสำนักที่กระโดดถอยหลังไปเรื่อยๆเขาก็ฉายแสงสีม่วงลงไปยังส่วนลึกของแม่น ้าไม่เพียงเท่านี้…“ขึ้น”ต้าซือมิ่งราชสำนักสะบัดแขนเสื้อ ดวงดาวนับพันปรากฏในสายตาของเขา พลังของเขา ‘ตัด’ น ้าในแม่น ้าเย่ว์หมิงออกจากรอบ‘ปะการัง’ ทันทีกระแสน ้าในแม่น ้าเย่ว์หมิงทั้งสองฝั่งและแม่น ้าลั่วสุ่ยก็ไหลกลับทันที ราวกับกระแสน ้าขนาดใหญ่ สม ่าเสมอและไม่ก่อให้เกิดน ้าท่วมขังเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยมองจากข้างบนก็ได้รู้จักพลังของต้าซือมิ่งท่านนี้แล้ว นางรู้จักเขามากขึ้น เขาสามารถทะลวงภูเขาและแม่น ้าด้วยพลังของตนเอง…“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อใด เขาก็โบกมืออวบอ้วนของตนไปทางด้านล่าง เขายังไม่ลืมที่จะมองท่านแม่ข้างๆเขาพร้อมส่งเสียง “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!” ท่านพ่อรูปงามของข้าน่ะเก่งจังเลย!
“เจ้าคนซื่อบื้อ!” เยี่ยนอวี๋หยิกแก้มของเด็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์นัก “คนอื่นแค่พูดดีกับเจ้าเล็กน้อย เจ้าก็เรียกเขาว่าพ่อเสียแล้ว แม่ดีกับเจ้าเช่นนี้ ทำไมไม่เรียก ‘แม่’ ล่ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “?”“แม่ยุ่งเสร็จแล้วจะมาคิดบัญชีกับเจ้า” เยี่ยนอวี๋จิ้มหน้าผากเด็กน้อยเบาๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย ก่อนจะเท้าคางมองท่านพ่อต่อไป! รอให้ท่านแม่ทำธุระเสร็จแล้วค่อยบอกท่านแม่ว่าเสี่ยวเป่าไม่ใช่คนซื่อบื้อ! คนนั้นคือท่านพ่อจริงๆ! ท่านพ่อรูปงามของเสี่ยวเป่า!ชิเชอะ…“ไม่พอใจหรือ” เยี่ยนอวี๋ลูบ
