ศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อย แม้ฟ้าจะมืดแล้ว แต่นางก็ยังมองเห็นสีหน้าของเด็กน้อย ทว่านางไม่มีเวลาแล้วจริงๆ นางจึงเหินไปพลางพูดว่า “จิตใจมนุษย์นั้นเหี้ยมเกรียมประเดี๋ยวแม่จะบอกเจ้า”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้ว่าได้ยินชัดเจนหรือไม่ เขากำลังโบกมือแรงๆให้ท่านพ่อรูปงามที่อยู่ไม่ไกล “อ้ะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อรูปงาม!ข้าเอง เสี่ยวเป่า…“ได้ยินแล้ว” เสียงขานตอบชัดแจ๋วของต้าซือมิ่งทำให้เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มร่าอย่างมีความสุขจนน ้าลายจะไหลออกมาแล้ว…เยี่ยนอวี๋ “…”
ทันใดนั้นนางก็เหยียบลงบน ‘ปะการัง’ คลื่นน ้าสะเทือนเป็นวงแสงสีม่วง ทำให้ต้าซือมิ่งพลันรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย ่าหัวใจอย่างไรอย่างนั้น อืม…ต้าซือมิ่งที่คิดว่าคลื่นสะเทือนที่ตรึงใจนั้นเป็นความรู้สึกที่คิดไปเอง ทว่าเขาก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง แต่เป็นคำเตือนของปฐมราชินีเยี่ยนที่กำลังบอกว่า อย่ามายุ่งกับลูกข้าต้าซือมิ่งที่เข้าใจเยี่ยนอวี๋แล้วก็ยิ้มเล็กน้อย เขายังคงได้ยินเสียงหัวเราะร่าของเด็กน้อย ถึงแม้ห่างกันไกลมาก แต่โสตประสาทของเขาดีมาก จึงได้ยินชัดเจนสมแล้วที่เด็กน้อยคนนี้เป็นลูกแท้ๆ ของข้า…ในขณะที่ต้าซือมิ่งกำลังรับรู้ถึงอารมณ์ที่แตกต่างกันสิ้นเชิงของแม่ลูกคู่นี้ เยี่ยนอวี๋ก็เริ่มลงมือทำธุระของนางแล้ว นางนั่งขัดสมาธิเหนือ ‘ปะการัง’ และร่ายมนต์ออกมา“ปฐมกาลมีความว่างเปล่า ไร้รูปไร้นาม เจ้าได้ก่อเกิด คิดหลงระเริง เจ้าดำรงอยู่ ฟ้าดินไม่อ
