เถาวัลย์สีดำขนาดใหญ่ลำปล้องราวกับมีอักษรโบราณระยิบระยับ มันคืบคลานออกมาจากความว่างเปล่าจู่โจม ‘ครอบครัว’เยี่ยนอวี๋ด้วยความหิวกระหายวิ้ง!กระบี่ไท่ชางตั้งตัวได้ทันที! ทว่าไหวพริบการปกป้องเจ้านายของมันก็ยังไม่เร็วเท่าต้าซือมิ่งหรง แสงสีม่วงเจิดจ้าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของเขาทำลายเถาวัลย์แปลกประหลาดที่จู่โจมพวกเขาไม่เหลือชิ้นดี“…”แสงสีม่วงเจิดจ้าอันแข็งแกร่งไร้เสียงนั่นพุ่งออกมาจากบริเวณที่เยี่ยนอวี๋ยืนอยู่ มันพุ่งไปรอบทิศในความว่างเปล่า ทำเอาเถาวัลย์ถูกเข่นฆ่าจนส่งเสียงร้องอย่างน่าสังเวช“มันคือตัวอะไร” นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋เคร่งขรึม นางสัมผัสถึงกลิ่นอายจางๆ ที่คุ้นเคยจากเถาวัลย์เหล่านี้ “เจ้ารู้อะไรหรือ”“รู้แล้วหรือ” หรงอี้ยิ้มบางๆ เขายกมือขึ้นก่อนจะยื่นไปข้างหน้าปฐมราชินีเยี่ยน “ข้าพาเจ้าไปดู”เยี่ยนอวี๋เหลือบมองมือของเขา ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือให้เขา นางเอ่ย “นำทาง”
ต้าซือมิ่งหรงที่ถูกปฏิเสธก็อยากลองอีกครั้ง ทว่าในยามฉุกเฉินเช่นนี้ เขาทำได้เพียงปล่อยแสงสีม่วงเจิดจ้าออกมารัดเอวอันบอบบางของปฐมราชินีเยี่ยนไว้“เจ้า…” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว!ทว่าต้าซือมิ่งหรงมัดนางไว้หายวับไปจากที่เดิมแล้วเมื่อทุกอย่างรอบตัวชัดเจนอีกครั้ง เยี่ยนอวี๋ก็พบว่าพวกเขาลงไปอยู่ที่ใต้น ้าแล้วต้าซือมิ่งหรงที่กางม่านแสงสีม่วงไว้รอบตัวเพื่อกั้นห้องไร้น ้าไว้ที่ใต้แม่น ้าเย่ว์หมิง เขาก็อธิบายว่า “เจ้าน่าจะสัมผัสได้ว่าเถาวัลย์เหล
