กระบี่ไท่ชางที่จู่โจมมาจากกลางอากาศ บัดนี้มันหมุนตัวอยู่เหนือศีรษะของต้าซือมิ่งแล้วการเผชิญหน้ากับความเป็นความตายเช่นนี้ ทำให้ต้าซือมิ่งอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้เยี่ยนอวี๋มองข้ามศีรษะของต้าซือมิ่ง นางมองไปที่เจ้าตัวน้อยที่อยู่บนตักของเขา“คร่อกฟี้…”เจ้าตัวน้อยยังคงหลับไม่รู้เรื่อง เขาไม่รู้เลยด้วยซ ้าว่าท่านพ่อและท่านแม่ของเขากำลังต่อสู้กันเพราะเขาแล้ว! ถึงแม้ฝ่ายหนึ่งจะมิได้สู้จริง แต่อีกฝ่ายกลับจริงจัง… ทว่าสภาพแข็งแรงปลอดภัยของเจ้าตัวน้อยก็คลายความกังวลและความโมโหในใจของเยี่ยนอวี๋ลงไม่น้อยนางสงบสติอารมณ์ลงได้อีกครั้งจากนั้นนางก็เคลื่อนสายตามองไปที่เหนือศีรษะของต้าซือมิ่งจอมสร้างปัญหา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงเย็นชาว่า “เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่”ต้าซือมิ่งถอนหายใจเบาๆ เขาพูดด้วยน ้าเสียงแผ่วเบาและแฝงไปด้วยความระมัดระวังว่า “หากข้าบอกว่าข้าไม่มีเจตนาร้าย เจ้าจะเชื่อหรือไม่”
“…” เยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดอะไร แต่การมาถึงของนางและการโจมตีสุดแรงเมื่อครู่นี้ก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่า นางไม่เชื่อ!ต้าซือมิ่งที่จู่ๆ ก็สำนึกผิดในตัวเองชั่วขณะเมื่อครู่นี้ก็ทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ และถามขึ้นด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้“เช่นนั้น ข้าต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะเชื่อว่าข้ามิได้มีเจตนาร้าย”“คืนเสี่ยวเป่าให้ข้า” เยี่ยนอวี๋กล่าวอย่างสงบนิ่ง“เจ้าก็จะเชื่อหรือ”“ข้าจะคิดดู”“เช่นนั้นข้าคืนเจ้าไม่ได้”“เจ้าว่าอ
