ย่างไรนะ!?” น ้าเสียงของเยี่ยนอวี๋ที่กว่าจะสงบลงได้เมื่อครู่นี้ บัดนี้ก็เย็นชาขึ้นอีกครั้ง กระบี่ไท่ชางที่สัมผัสถึงความโกรธของนางก็สั่นพลางส่งเสียง วิ้งๆต้าซือมิ่งจอมสร้างปัญหาสัมผัสถึงกลิ่นอายอาฆาตรุนแรง ทว่าเขายังคงพูดต่อไปว่า “เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงนำตัวลูกของเจ้าไป”“ผีที่ไหนจะไปรู้ว่าเจ้าคิดอะไร เป็นถึงต้าซือมิ่ง กลับลักพาตัวลูกชายข้า เจ้า…” เยี่ยนอวี๋พยายามฝืนใจตนเองไม่ให้ต่อยศีรษะสุนัขของคนผู้นี้ “เจ้าจะเอาอย่างไรถึงจะคืนเสี่ยวเป่าให้ข้า!”
“เสี่ยวเป่าหรือ” หรงอี้ที่ใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินชื่อเรียกเช่นนี้เป็นครั้งแรก เขาก็ถามออกไปว่า “นี่คือชื่อเล่นของเขาหรือ”“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!” เยี่ยนอวี๋เกรี้ยวกราด!“เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือว่าข้าจะมาหาเขา”“ข้า…” เยี่ยนอวี๋ที่จู่ๆ ก็คิดบางอย่างขึ้นได้ชะงักเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ข้าและเสี่ยวเป่ามีความสัมพันธ์อย่างไร เจ้ารู้ดีมิใช่หรือ” ต้าซือมิ่งที่พูดเสียงแผ่วเบามาตลอด เขาก็สัมผัสถึงความระแวดระวังของมารดาเด็กน้อยแล้ว!ไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นการระวังตัวหรือต้าซือมิ่งที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ก็ไม่ทันรู้ตัวว่าในชั่วขณะที่กำลังครุ่นคิดนั้น กระบี่ไท่ชางก็ทิ้งดิ่งลงมาแล้ว!เมื่อเขาตั้งสติได้ วิกฤตอันร้ายแรงก็กำลังจะถึงตัวเขาแล้ว เขาตกใจอยากจะหายตัว แต่กลับพบว่าอากาศรอบทิศถูกผนึกและปิดกั้นไว้หมดแล้วหรงอี้อดตะลึงอีกครั้งไม่ได้ ที่แท้ใน
