ขณะที่เขาหลอกถามเมื่อครู่นี้ปฐมราชินีเยี่ยนก็กำลังกระทำบางอย่างลับหลังเช่นกัน นางผนึกอากาศรอบตัวเขาไว้อย่างไร้ร่องรอย เพื่อทำให้เขาไม่สามารถขยับไปไหนได้ จำใจต้องปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจ
แต่เดิมเขาคิดว่า พลัง ‘เทวาอัสดง’ เมื่อครู่นี้คงทำให้เยี่ยนอวี๋หมดแรงไปแล้ว เขายังคิดสงสารนางอยู่เลย…ทว่าในความเป็นจริง เยี่ยนอวี๋ก็หมดแรงตามที่เขาคาดไว้จริงๆแต่นางยังคงเลือกกระทำเช่นนี้ อีกทั้งนางยังมีผู้ช่วย! ในขณะที่ต้าซือมิ่งถูกขังไว้ นางก็วับหายไปยืนข้างหน้าเขาโดยไม่สนใจผนึกอวกาศ และยื่นแขนออกไปทางเด็กน้อยสำหรับเยี่ยนอวี๋แล้ว การเป็นฝ่ายรอไม่ใช่วิถีของนาง นางจึงเป็นฝ่ายรุกเข้าหา ต้าซือมิ่งเองก็รู้จักความเก่งกาจของนางดี เขาจึงปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีเช่นกันดังนั้น… เมื่อเยี่ยนอวี๋ยื่นมือไปข้างหน้า นางก็พบว่านางจับเด็กน้อยนุ่มนิ่มไม่ได้ นางจับได้เพียงความว่างเปล่า?!“…”ต้าซือมิ่งหรงที่แต่เดิมนั่งขัดสมาธิอยู่ต่อหน้าเยี่ยนอวี๋และปล่อยให้เจ้าตัวน้อยนอนบนตักตนเองนั้น ทันทีที่เขาสัมผัสได้ เขาก็สลายกลายเป็นแสงสีม่วงระยิบระยับทันที จากนั้น…“ข้าอยู่นี่”เสียงไพเราะดุจเครื่องดนตรีอันเป็นเอกลักษณ์ของต้าซือมิ่งก็ดังขึ้นข้างหูของเยี่ยนอวี๋ อยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้น! ใกล้ขนาดที่กลิ่นอายรดบนใบหน้าเรียบเนียนดั่งเครื่องเคลือบสีขาวของเยี่ยนอวี๋แล้ว
เยี่ยนอวี๋เคร่งขรึมลง นางซัดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของต้าซือมิ่งจอมสร้างปั
