ญหา แต่สิ่งที่สาดกระเซ็นออกมามีเพียงแสงสีม่วงต้าซือมิ่งหรงที่หายตัวไปอีกครั้ง เขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยนอวี๋ริมฝีปากเหมือนกับมีรอยยิ้มจางๆ “อย่าสู้เลย ตัวเจ้าบัดนี้ยังมิสามารถทำร้ายข้าได้”“…” เยี่ยนอวี๋กำหมัดเงียบๆ นางจ้องสารเลวสมควรตายที่กำลังอุ้มเด็กน้อยของนางเขม็ง! เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกอยากฆ่าคนมากๆส่วนต้าซือมิ่งที่อุ้มลูกอยู่นั้น เขาก็ทำตัวเหมือนกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย เขายังลูบหลังของเด็กน้อยเบาๆ กล่อมให้เด็กน้อยที่มีทีท่าจะตื่นให้หลับต่อไปท่าทางอ่อนโยนราวกับถือสมบัติไว้นั้น ทำให้แววตาเยี่ยนอวี๋ยิ่งเยือกเย็น นางคิดถึงคำว่า ‘พ่อ’ ที่เด็กน้อยเรียกก่อนจะถูกแย่งไปขึ้นได้เจ้าคนสารเลวที่คิดร้ายคนนี้ใช้วิธีเช่นนี้หลอกล่อเด็กน้อยไปนี่เอง?!เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยนอวี๋ก็มิอาจสงบอารมณ์ไว้ได้แล้ว ทว่า…“รับไปสิ”ต้าซือมิ่งหรงที่กล่อมเด็กน้อยเสร็จแล้วจู่ๆ ก็ยื่นเด็กน้อยออกไปให้นาง เขา ‘คืน’ เจ้าตัวน้อยให้ปฐมราชินีเยี่ยนเองแล้ว
เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว รู้สึกมีพิรุธ แต่มือของนางก็ไม่อยู่นิ่งเฉย นางยื่นมือออกไปรับเด็กน้อยทันทีต้าซือมิ่งหรงที่ก่อกวนมาตลอด ครั้งนี้เขาไม่ได้ก่อกวนแล้ว เขายื่นเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกตนเองให้มารดาของเขาอย่างระมัดระวังจริงๆแต่แล้ว“อ้ะ!”เจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ก็สัมผัสได้ว่าท่านพ่อรูปงามของเขาจะทิ้งเขาไปอีกแล้ว ทำเอาเขาร้อนรนจนจับมือของท่านพ่อไว้แน่น เขาเกาะแขนของ
