ท่านพ่อไว้ไม่ยอมปล่อยเยี่ยนอวี๋ “…”ลูกถูกหลอกล่อไปแล้วจริงๆ!ต้าซือมิ่งหรง “…”สมแล้วที่เป็นลูกพ่อเขาที่กำลังรู้สึกกราชุ่มกราชวยหัวใจอยู่นั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากเจ้าตัวน้อยเก่งอีกแล้ว เพราะในตอนนี้เจ้าตัวน้อยไม่เพียงสัมผัสถึงกลิ่นอายของท่านพ่อได้ เขายังสัมผัสถึงกลิ่นอายของท่านแม่ได้ด้วยดังนั้นถึงแม้เยี่ยนเสี่ยวเป่าจะหลับไปแต่ยังจับท่านพ่อรูปงามของเขา
ไว้แน่นแล้ว เขาก็ไม่ลืมที่จะใช้มืออวบอ้วนของตนเองช้อนมือนุ่มนิ่มของท่านแม่ของเขาขึ้นมากอดไว้เช่นกันเยี่ยนอวี๋ที่ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเด็กน้อยจับมือไว้ได้ทันที มือของนางจึงถูกเจ้าตัวน้อยกอดไว้พร้อมกับแขนของต้าซือมิ่งเยี่ยนอวี๋ “…”สมองนางว่างเปล่าต้าซือมิ่งหรง “…”แม้ปฐมราชินีเป็นสตรีหมัดเหล็ก แต่มือของนางก็ยังนุ่มบอบบางราวกับไม่มีกระดูกเสียดายทันทีที่ต้าซือมิ่งแตะมือของนาง ปฐมราชินีเยี่ยนก็ดึงมือออกด้วยสัญชาติญาณแล้ว!“!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเกือบจะร่วงลงบนพื้นหรงอี้รีบประคองเสี่ยวเป่าไว้ทันที เขาไม่ยอมให้เด็กน้อยตกพื้นอีกแล้ว พลั้งมือเพียงครั้งเดียวก็เป็นความผิดพลาดมากพอแล้วทว่าแม้ต้าซือมิ่งหรงจะมีไหวพริบดีเพียงใด ปฐมราชินีเยี่ยนก็เร็วไม่แพ้กัน ทั้งสองยื่นมือออกไปประคองตำแหน่งเดียวกัน ถึงอย่างไรเจ้าตัวน้อยก็ตัวเล็กเพียงเท่านี้ จะให้ ‘จับไว้’ ก็คงไม่ง่ายนัก
จากนั้น…แปะเมื่อมือของเยี่ยนอวี๋แปะลงบนหลังมือของต้าซือมิ่ง ความมหัศจรรย์ที่มิอาจบรรยายได้ก็บั
