งเกิด ต้าซือมิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อยเยี่ยนอวี๋ “…”“น่าจับหรือเปล่า” เสียงไพเราะดั่งเครื่องดนตรีบรรเลงของต้าซือมิ่งดังขึ้น เขามองปฐมราชินีเยี่ยนที่อยู่ตรงหน้าอย่างสนใจ จากนั้นเขาก็แหย่โดนรังผึ้งเข้าอีกแล้วเยี่ยนอวี๋แย่งลูกน้อยกลับไปแทบจะชั่วขณะเดียวกันกับที่สิ้นเสียงพูดของเขา ก่อนจะซัดฝ่ามือเข้าที่กลางหน้าอกของเขา นางเคลื่อนไหวด้วยความคล่องแคล่วและรุนแรง!จากนั้นต้าซือมิ่งหรงที่ถูกโจมตีจนถอยหลังไปสองก้าวก็ยกมือขึ้นคลึงหน้าอกตนเอง เขามองปฐมราชินีเยี่ยนด้วยความเสียใจส่วนเยี่ยนอวี๋เองนางก็ไม่คิดว่าจะซัดฝ่ามือโดนเขาจริงๆ นางเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะพบแววตาแฝงความขุ่นเคืองและคาดเดาไม่ได้ของต้าซือมิ่งที่อยู่ตรงหน้าคนนี้“…” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว เพราะว่าสายตาของต้าซือมิ่งพิกลคนนี้ทำให้นางขนลุกอย่างไรไม่รู้
ความรู้สึกนี้ยังทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกประหลาดนัก สัญชาติญาณบอกให้นางถอยหลังเพื่อเตรียมท่าตั้งรับแล้ว “เรื่องอื่นข้าขอไม่พูดข้าถามเจ้า เหตุใดต้องหลอกล่อลูกชายของข้าให้เรียกเจ้าว่า ‘พ่อ’แล้วยังเจาะเลือดเขาด้วย!”เพียงแค่สองเรื่องนี้! เยี่ยนอวี๋มิอาจทนได้ ทำเกินไปแล้ว!เรื่องอื่นช่างปะไร นางยังคุยกับสารเลวคนนี้ได้ แต่การหลอกล่อและรังแกลูกน้อยของนาง นางไม่มีทางอภัยให้ได้! นาง…ต้าซือมิ่งได้ยินดังนั้น เขาก็ขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ “เจ้ามองไม่ออกเลยหรือ”
