ยืนยันว่านี่คือลูกของเขาเล่าอืม…“หน้าตาหรือ”ต้าซือมิ่งมองเจ้าก้อนน้อยที่นอนหลับอยู่บนตักของตนเองใกล้ๆเขาเห็นหน้าตาของเจ้าก้อนน้อยที่วิจิตรดั่งภาพวาด เกิดมาเหมือนเขาชัดเจน เขาจึงค่อยๆ เรียกความมั่นใจของตนเองกลับมาอีกครั้งไม่ว่าอย่างไร เพียงแค่หน้าตาก็บอกได้แล้วว่าเขาและเจ้าตัวน้อยก็เป็นพ่อลูกกันไม่มีผิดต้าซือมิ่งหรงยกมือขึ้นลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน ในที่สุดสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ลูกเอ๋ย ข้าก็คือพ่อของเจ้า”
“คร่อกฟี้…” เจ้าตัวน้อยพึมพำราวกับกำลังตอบท่านพ่อของเขาเขายังกอดมือใหญ่ของท่านพ่อของเขาไว้ ก่อนจะกลิ้งไปนอนทับฝ่ามือของท่านพ่อของเขาท่าทีสบายใจ อบอุ่น และนุ่มนวลนี้ เมื่ออยู่ในสายตาของต้าซือมิ่งหรงแล้ว ช่างสงบสุขนักเด็กน้อยเช่นนี้… ทำให้ต้าซือมิ่งอดสับสนในตนเองอีกครั้งไม่ได้“นี่มันลูกของข้าชัดๆ เหตุใดจึงเข้ากับเลือดของข้าไม่ได้เล่า”ต้าซือมิ่งที่รู้สึกผิดปกติ เขาก็ไม่ยอมเชื่อในความโชคร้าย เขาตัดสินใจลองใหม่อีกครั้ง!จากนั้น…หมอกสีม่วงจางๆ ที่ลอยออกมาจากระหว่างคิ้วของต้าซือมิ่ง เขาสร้างหมอกสีม่วงเป็นค่ายกลรูปหัวใจ หากมีใครสังเกตอยู่ข้างๆ ย่อมต้องพบลวดลายบนค่ายกลน้อยๆ นี้ มันมีขนาดพอดีกับหัวใจของมนุษย์ ไม่ผิดพลาดแม้เพียงน้อย ละเอียดอ่อนยิ่งนักหลังจากนั้น… ต้าซือมิ่งที่สร้างค่ายกลน้อยๆ นี้เสร็จ เขายังใส่หยดเลือดของตนเองและเด็กน้อยเข้าไปข้
